Maandag – Mamatijd

Zo moe!

Nog zoiets wat ik me van tevoren niet kon voorstellen voor de kinderen er waren: Die vreselijke, lamlendige, eeuwigvoortdurende vermoeidheid. Bij mij begon het jammer genoeg al tijdens mijn eerste zwangerschap.

Ik kan me nog herinneren dat Thijs die eerste tijd weleens midden in de nacht met Tom ging rijden om hem in slaap te krijgen. En dan maar hopen dat hij niet binnen een half uur na thuiskomst alweer wakker werd. En ik weet nog hoe vergeetachtig ik was tijdens mijn zwangerschappen. Of hoe ik steevast meedeed met het middagdutje van de kinderen, als een oud vrouwtje. Gewoon te moe om de hele dag door te gaan. En hoe ik me soms door de dag sleepte, geen zin meer om iets te doen. Met zware armen en benen waardoor iedere stap aanvoelde als ik drie rondjes op de atletiekbaan had gelopen.

Toch ga je ‘gewoon’ door: Je bezoekt vrienden en vriendinnen. Probeert naar de verjaardagen van geliefden te gaan. Werkt, kookt, poetst en wast. Want tja, het leven gaat gewoon door. Dat vind ik ook zo bijzonder aan de natuur, dat een moeder dat blijkbaar gewoon allemaal kan. Of nou ja, gewoon is misschien niet het juiste woord in dit geval. Want feitelijk is het een wereldprestatie die vaak een beetje onderschat wordt.

Ondanks dat ben ik echt blij dat ik die periode inmiddels achter me aan het laten ben. Uiteindelijk functioneer ik toch het beste bij minstens acht à negen uur slaap en met tijd voor andere dingen dan alleen verschonen en voeden. Hoe schattig zo’n klein babietje ook is, ik vind het heerlijk dat mijn kroost steeds een beetje zelfstandiger wordt. En later, als ze groot zijn, wil ik natuurlijk best af en toe een dagje op hún kleine baby’s passen. Lijkt me heerlijk om eventjes ongegeneerd te zorgen en ze daarna weer terug te kunnen geven aan papa en mama. Kan ik weer gewoon mijn volle nachtrust pakken, ideaal.

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Maandag - Mamatijd

2 Reacties op “Maandag – Mamatijd

  1. Niets zo vermoeiend als moederen. Ik moet zeggen dat ik nog steeds als ik de kans krijg tussen de middag even tegelijk met peuter ga slapen. Hoewel peuter daar steeds moeilijker over gaat doen, helaas.

    Elke leeftijd van je kinderen heeft zijn praktische voor- en nadelen. Minder slapen maarwel weer zelfstandiger, hoop ik. De terrible two’s staan hier voor de deur, met veel eigenzinnigheid (nee, ik wil mijn broek niet aan, nee, ik ga niet slapen, nee ik eet NIET). Maar het is ook wel weer heel grappig om te zien. En hij snapt ook al wat ik tegen hem zeg, itt de kleine baby die hij eerst was.

    • Groot gelijk, zolang je het nodig hebt, moet je dat écht blijven doen. En het is zoals je zegt: elke leeftijd heeft zijn praktische voor- en nadelen. Maar ik vind het toch nog steeds wel makkelijker worden naarmate mijn kroost ouder wordt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s