Tagarchief: moe

Verder waar ik gebleven was

Ruim een maand terug schreef ik het al: het gaat even niet meer. En het gaat nog steeds even niet meer. De vermoeidheid wordt minder heftig, maar zit er nog steeds en beperkt me in de normale, dagelijkse dingen. Ik weet niet meer hoe lang het inmiddels geleden is dat ik zelf boodschappen ging doen, dat doet Thijs tegenwoordig meestal. En de was ook. En het huishouden. Hij doet het allemaal, want bij mij komt er niets meer uit mijn handen. Ik doe alleen de noodzakelijke dingen: Tom uit school halen, Emma verschonen, broodjes smeren. Dat soort dingen. En heel af en toe doe ik iets meer, dan leeg ik de vaatwasser. Of haal ik een doekje over de tafel. En heel soms doe ik het allebei, om daarna helemaal niets te doen.

Vandaag speelt er voor het eerst weer eens een vriendinnetje van Tom bij ons. Gelukkig spelen ze lekker samen en heb ik er geen omkijken naar, daar heb ik de puf niet meer voor. De vermoeidheid zit in mijn hoofd, mijn armen en mijn benen. Heel soms lijkt het even weg, maar als ik dan gebruik maak van de energie, komt het meteen weer terug. Genadeloos en erger.

Ik laat het maar gebeuren en de dagen gaan voorbij. Soms huil ik erom, maar meestal ploeter ik door. De ene voet voor de andere. Er is ook een lichtpuntje: dankzij jarenlange ervaring weet ik dat ik vooral niet op de bank moet blijven hangen en dat doe ik dus ook niet. Ik ga naar buiten, maak soms zelfs afspraken. Probeer leuke dingen te doen, al zijn ze meestal niet zo leuk als normaal.

Ondertussen probeer ik de kinderen te ontlasten. Me niet te vaak te irriteren, maar vooral ook de leuke kanten te blijven zien. De ene dag gaat beter dan de andere. Afgelopen zondag was wat dat betreft een dieptepunt. Thijs en ik bespraken of ik mee zou gaan naar een verjaardag die middag. Halverwege ons gesprek breekt Fleur in: “Als je moe bent, hoef je niet mee hoor mama, dat geeft niks.” Wat voel ik me schuldig als mijn bijna-kleuter me dat met grote ogen vertelt. Omdat ik niet wil dat de kinderen zich zorgen maken om hun moeder. Dat is namelijk helemaal nergens voor nodig.

 

4 reacties

Opgeslagen onder Intussen gaat het leven door

Maandag – Mamatijd

Zo moe!

Nog zoiets wat ik me van tevoren niet kon voorstellen voor de kinderen er waren: Die vreselijke, lamlendige, eeuwigvoortdurende vermoeidheid. Bij mij begon het jammer genoeg al tijdens mijn eerste zwangerschap.

Ik kan me nog herinneren dat Thijs die eerste tijd weleens midden in de nacht met Tom ging rijden om hem in slaap te krijgen. En dan maar hopen dat hij niet binnen een half uur na thuiskomst alweer wakker werd. En ik weet nog hoe vergeetachtig ik was tijdens mijn zwangerschappen. Of hoe ik steevast meedeed met het middagdutje van de kinderen, als een oud vrouwtje. Gewoon te moe om de hele dag door te gaan. En hoe ik me soms door de dag sleepte, geen zin meer om iets te doen. Met zware armen en benen waardoor iedere stap aanvoelde als ik drie rondjes op de atletiekbaan had gelopen.

Toch ga je ‘gewoon’ door: Je bezoekt vrienden en vriendinnen. Probeert naar de verjaardagen van geliefden te gaan. Werkt, kookt, poetst en wast. Want tja, het leven gaat gewoon door. Dat vind ik ook zo bijzonder aan de natuur, dat een moeder dat blijkbaar gewoon allemaal kan. Of nou ja, gewoon is misschien niet het juiste woord in dit geval. Want feitelijk is het een wereldprestatie die vaak een beetje onderschat wordt.

Ondanks dat ben ik echt blij dat ik die periode inmiddels achter me aan het laten ben. Uiteindelijk functioneer ik toch het beste bij minstens acht à negen uur slaap en met tijd voor andere dingen dan alleen verschonen en voeden. Hoe schattig zo’n klein babietje ook is, ik vind het heerlijk dat mijn kroost steeds een beetje zelfstandiger wordt. En later, als ze groot zijn, wil ik natuurlijk best af en toe een dagje op hún kleine baby’s passen. Lijkt me heerlijk om eventjes ongegeneerd te zorgen en ze daarna weer terug te kunnen geven aan papa en mama. Kan ik weer gewoon mijn volle nachtrust pakken, ideaal.

2 reacties

Opgeslagen onder Maandag - Mamatijd