Over Judith

Soms moeten de woorden eruit, soms ook niet. Ik schrijf wanneer ik iets te vertellen heb, anders ben ik stil. Ik had een burn-out nodig om erachter te komen wie ik eigenlijk ben en dat dingen doen die me energie geven helemaal niet egoïstisch is, maar juist heel sociaal. Ik word er zelf gelukkig van en anderen ook doordat ze ervan mee mogen genieten. Waar ik dan gelukkig van word? Schrijven. Haken en breien. Badminton. Viool spelen. Rommelen. Tuinieren. Nooit gedacht dat die dingen anderen blij konden maken, maar gek genoeg gebeurt het toch. Waar ik niet blij van word? Dat doet er eigenlijk niet zo toe.

Op mijn blog vertel ik over mijn leven met drie opgroeiende kinderen (Tom van tien, Fleur van 7 en Emma van 6) en een man (Thijs). Over hoe ik met vallen en opstaan leer mezelf te zijn. Over wat ik leuk vind (en soms ook wat ik niet leuk vind). Over alles wat in me opkomt.

En als er niets in me opkomt, schrijf ik dus niet. Er hoeft dan niets ergs gebeurd te zijn. Ik ben dan ook niet persé depressief. Ik heb dan gewoon even niets te zeggen. Maar, meestal kom ik wel weer terug, al beloof ik niets.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s