Tagarchief: huilen

Van die dagen

Wolken

Er zijn dagen die er beter niet hadden kunnen zijn. Emoties die je liever niet zou voelen. Er zijn momenten waarop al het moois ineens verdwijnen lijkt. Die dagen zijn er, vaak voor je er erg in hebt. En diep van binnen weet je: het zal echt niet altijd zo blijven. Je weet het, maar je gelooft het niet.

Je huilt, je jammert en wordt boos. Je voelt je machteloos, eenzaam en waardeloos.

Er zijn dagen die er beter niet hadden kunnen zijn. Omdat je de emoties liever niet zou voelen. Op die momenten lijkt al het moois ineens verdwenen. Die dagen zijn er, vaak voor je er erg in hebt. En je weet: het gaat voorbij.

Maar eerst huil je, jammer je en word je boos. Je laat de machteloosheid, eenzaamheid en waardeloosheid je hele zijn verweken.

Die dagen zijn er, dat is een feit. Maar je weet: ooit gaan ze weer voorbij

Reacties staat uit voor Van die dagen

Opgeslagen onder Intussen wil het even niet zo

Donderdag – Woordenstroom

Keerpunt

Met een verwrongen gezicht verkruimelde ze het bierviltje dat op het tafeltje voor haar lag terwijl ze Jos zag weglopen. Had hij haar zojuist echt gezegd dat hij op haar uitgekeken was? Had hij echt gezegd dat hij niet begreep dat ze ├╝berhaupt ooit relaties had gehad? Ze kon het niet geloven en probeerde zich te vermannen. De tranen zaten hoog, maar ze wilde niet huilen. Niet hier, niet in haar favoriete kroeg waar zo’n beetje iedereen haar wel kende. Was het niet bij naam, dan wel van gezicht. Hadden anderen hen gehoord, of misschien aan hun lichaamstaal gezien dat het geen aangenaam gesprek was geweest dat ze hadden gevoerd? Ze wist het niet, was haar omgeving eventjes helemaal uit het oog verloren toen Jos zijn harde woorden sprak en vervolgens hun relatie had verbroken.

Voorzichtig keek ze om zich heen. Aan de bar zag ze Jelle en Mark zitten, goede kroegvrienden. Ze hadden duidelijk lol met elkaar en letten helemaal niet op haar. Langzaam drongen de normale caf├ęgeluiden tot haar door. Levendige gesprekken, gelach en het getinkel van ijs in de glazen. De koffiebonen werden luidruchtig gemalen door de koffiemachine en voetstappen klonken hard door op de houten vloer. Haar blik kruiste die van de barman, Max. Hij knipoogde naar haar en hield vragend een glas omhoog. Ze knikte en hij schonk nog eens voor haar in. Toen hij naar haar tafeltje kwam, zette hij het glas voor haar neer en klopte haar eventjes op haar schouder. ‘Niet te serieus, meisje, daar is het leven veel te kort voor!’ Voor ze kon antwoorden was hij al op weg naar zijn volgende klant en bleef ze weer alleen achter.

Lees verder

2 reacties

Opgeslagen onder Donderdag - Woordenstroom