Tagarchief: schoolreisje

Meeleven

 

Dat je kind op schoolreis gaat en niet terug komt. Dat is zo’n universele angst die iedere ouder wel kent. Meestal doen we het af met: ‘Wat kan er nou gebeuren?’ en ‘De kans dat er iets gebeurt is zó klein.’ Maar ja, áls die kleine kans zich dan toch voordoet, dan is het meteen ook dramatisch.

Je kind dood, of zwaargewond en het gebeurde terwijl jij er niet bij was. Je kon je kind niet beschermen (ook al weet je misschien wel dat het niets had uitgemaakt als je er wel bij was geweest), je kon het niet troosten, je was er niet.

In plaats van de stoere verhalen, in plaats van het enthousiasme van je kind, houd je niets meer over. Nog geen week geleden zwaaide je je kind uit, terwijl je je zenuwen de baas probeerde te blijven. En nu blijkt dat die zenuwen er niet voor niets waren. Je grootste angst is uitgekomen.

Ik kan niet anders dan meeleven en meevoelen. Af en toe slik ik een brok in mijn keel weg om het verdriet van mensen die ik niet ken. Maar het zijn ouders, zij hebben de zelfde ups en downs met hun kinderen als ik, ze hebben dezelfde angsten die meestal irreëel zijn. Maar in hun geval werd het realiteit. En dat had nooit moeten gebeuren.

Advertenties

4 reacties

Opgeslagen onder Intussen gaat het leven door

Vrijdag – Dagboek

Maandag 23 mei
Tom komt hyper van de buitenschoolse opvang (BSO). Morgen gaat hij op schoolreisje naar de Efteling en hij kan nergens anders meer over praten. “En dan ga ik een papiertje in de mond van Holle Bolle Gijs stoppen mama! En ik ga in de achtbaan, er zijn ook achtbanen waar ik wel in mag. En ik wil in de droomvlucht. Die is heel mooi hè, die is supermooi! En we gaan met de bus en ik krijg een armbandje om met een telefoonnummer dat de mensen kunnen bellen als ik de groep kwijt ben!” Hij stuitert door het huis en komt op de meest ongelegen momenten weer iets vertellen dat hij was vergeten. We moeten een beetje om hem lachen, maar stiekem vind ik het ook superspannend! Wat als hij inderdaad de groep kwijtraakt? Of als er iets anders gebeurt? Ik vind hem eigenlijk nog een beetje te klein om hem zo helemaal zonder ons naar zo’n groot park te sturen, maar dat vertel ik hem natuurlijk niet.
Als hij eindelijk naar bed gaat, komt hij er steeds weer uit om nog iets te vertellen. Wat ik ook zeg, hij kan de slaap maar niet vatten. Uiteindelijk maak ik een beker warme melk voor hem en vertel hem met zachte stem dat je daar héél, héél moe van wordt. Dat werkt, binnen een paar minuten valt hij in slaap. Lees verder

5 reacties

Opgeslagen onder Vrijdag - Dagboek