Tagarchief: burn-out

Twee stappen vooruit

Het duurde even, maar de energie-dip lijkt weer voorbij. Mooier nog: ik ben eruit gekomen met weer een beetje meer energie dan daarvoor. Twee stappen vooruit, één stap terug, het wordt niet voor niets gezegd. Maar tijdens die stap terug voelt dat even niet meer zo. Wel willen maar niet kunnen is het meest frustrerende dat je mee kunt maken en voelt alsof het nooit meer overgaat.

De afgelopen dagen waren een genot en dat biedt perspectief. Thijs merkt het ook. Vind ook dat ik er weer beter uitzie. En bekende er en passant bij dat hij weleens schrok als hij de afgelopen tijd foto’s van mij terugzag. Mijn buitenkant reageerde op mijn binnenkant met een grauwe teint, donkere kringen en gezicht vol pukkels. Ik kan er zelf ook nauwelijks naar kijken en moet mezelf bedwingen om die foto’s niet direct te deleten. Misschien moet ik het ook juist wel doen, om die heftige tijd maar helemaal compleet af te sluiten. Ik wik en weeg nog even wat dat betreft.

De burn-out is nog niet voorbij: mijn batterij is nog steeds te snel leeg. Een paar uur actief is de max. Maar, de vermoeidheid overvalt me (op dit moment) niet meer zonder waarschuwing. En als ik even gerust heb, voel ik me ook echt weer beter. Lang leve het licht aan het eind van de tunnel, ik zie het nu weer eventjes, daar in de verte en dat is een begin.

7 reacties

Opgeslagen onder Intussen gaat het leven door, Intussen heeft Thijs een leven

Winterslaap

Heel lang heb ik mijn burn-out een beetje verborgen gehouden voor de buitenwereld. Ik had niet zo’n zin in allemaal meelevende blikken van mensen die ik maar vaag ken. De mensen dicht om me heen vertelde ik het natuurlijk wel, voor hen is het soms al lastig om te begrijpen hoe het met me gaat. En zij kennen me dan nog goed.

Tot een tijdje terug ging het zo prima, maar op een gegeven moment liep ik een beetje klem. Kwam regelmatig niet opdagen bij een project waarbij ik betrokken ben. Eerst schoof ik het nog af op een griepje. Toen op ‘al een afspraak op die dag’ en daarna vond ik dat het misschien toch even moest uitleggen. Dat deed ik beknopt.

Afgelopen zondag zag ik die mensen weer voor het eerst. En daar kwamen de opmerkingen. “Ik probeer er ook altijd heel goed op te letten dat ik niet teveel doe, want die grens is maar dun.”, vertelde de één me. “Bedankt,” dacht ik, ” eigenlijk zeg je nu dus dat ik het aan mezelf te danken heb.” De volgende wilde Tom wel een dagje ophalen, want ze kon zich voorstellen dat ik mijn handen vol had aan mijn zoon.  “Hoezo, vind je hem druk dan? “, dacht ik geïrriteerd. Overigens komt ze morgen toch, ik liet over me heen lopen. Ik hoefde ook niet mee te doen met een spel, want ‘we moeten er heel veel bij rennen’.  Alsof ik ineens invalide ben.

Halverwege de ochtend stond het huilen me nader dan het lachen. Het liefst was ik in een hoekje gaan zitten en daar niet meer uit gekomen. Of wilde ik heel hard gaan schreeuwen: “HET IS NIET MIJN EIGEN SCHULD! IK BEN NIET ZWAK! IK WORD NIET MOE VAN BEWEGEN, MIJN HOOFD IS MOE! BEPAAL NIET ALLES VOOR ME, MAAR VRAAG ME WAT HELPT!” Dat soort dingen. Ik deed het allebei niet, sleepte me door de ochtend heen en kwam uitgeput weer thuis. De rest van de dag was ik niets meer waard.

Ik realiseer me dat het dubbel is. Aan de ene kant irriteerde ik me er regelmatig aan dat het blijkbaar niet veel mensen kan schelen hoe het nou echt met me gaat. Maar aan de andere kant hielp het met niets dat mensen op hun onhandige manier betrokken wilden zijn. Het was niet vanuit verkeerde bedoelingen, maar het werkte niet. En ineens vond ik het heel wijs van mezelf dat ik mijn burn-out niet zo aan de grote klok gehangen had. Jammer alleen dat ik me heel eventjes niet aan die wijsheid had gehouden en dat niet meer terug kan draaien. Ik zie er nu alweer tegenop om die mensen weer onder ogen te komen. Misschien is een winterslaap zo gek nog niet.

 

11 reacties

Opgeslagen onder Intussen gaat het leven door, Intussen wil het even niet zo