Tagarchief: koorts

Snotter

Mijn afweersysteem en ik, we zijn het niet helemaal met elkaar eens momenteel. Ik vind namelijk zelf dat ik wel genoeg heb lopen emmeren met mijn gezondheid, het afgelopen jaar. Mijn afweersysteem dacht van niet en gooide er nog een virusje bij. Koorts, opgezette klieren (net knikkers!), buikpijn en een kop vol watten; het zit allemaal in het pakket. En dus meldde ik me vandaag maar weer eens ziek op mijn werk . Al was ik eigenlijk natuurlijk niet eens helemaal beter. Eigenlijk meldde ik me dus nog een beetje méér ziek. Ofo. Nou ja, ingewikkeld.

Hoe dan ook, daar zit ik dan weer. In m’n uppie ziek te wezen. Op zich ook wel weer lekker, want meestal heb ik dan ook nog drie van die koters rondhuppelen, maar die zijn vandaag naar de opvang. En ik kruip denk ik maar weer mijn bed in. Met een kopje bouillon, want dat moest ik vroeger ook altijd van mijn moeder als ik ziek was. Jammer dat ik geen appelsap in huis heb, want dat kreeg ik dan ook altijd van haar. En een geprakte appel met banaan, heb ik ook al niet in huis. Best zielig, ziek zijn als je zelf moeder bent. Moet je ineens over jezelf gaan moederen. En meestal wil je dat nou juist niet als je ziek bent. Tenminste, ik niet, laat ik het vooral bij mezelf houden.

Advertenties

6 reacties

Opgeslagen onder Intussen gaat het leven door, Intussen wil het even niet zo

Buikgriep is besmettelijk

‘Ik ben misselijk mama’, klaagt Tom als ik hem voor de zoveelste keer zeg dat hij moet opruimen. Ik ga er niet op in, vertel hem dat het klaar is met zijn smoesjes en dat hij zijn vriendje naar huis moet brengen. Eindelijk zit de lego in de bak en brengt Tom zijn vriendje naar beneden. Vriendje is geen flat-kind en weet geen raad met liften. Tom wel, ook wel logisch als je er zelf woont, en helpt vriendje in en uit de lift.

Tien minuten later staat Tom met de buurvrouw voor de deur. ‘Hij heeft gespuugd,’ zegt buurvrouw en wijst door de galerij-ramen naar een plekje bij de bomen. ‘Daar, met die witte klodders.’ Ik kijk mee, al heb ik verder ook niet zoveel aan die informatie, bedank haar en neem mijn (blijkbaar toch) misselijke mannetje weer mee naar binnen. Daar spuugt hij nog een keer of drie en vertrekt hij vrijwillig een uur te vroeg naar zijn bed.

’s Avonds zit ik alleen op de bank. Thijs is weg en ik zap lusteloos langs de tv-kanalen. Ik voel me niet zo lekker. Eigenlijk ook een beetje misselijk. Nog voor Thijs thuis is, lig ik in bed. Mijn maag draait een beetje. Slapen is het fijnste, bedenk ik me en ik doezel koortsachtig weg.

De volgende ochtend beland ik samen met Tom onder een dekentje op de bank, buikgriep is besmettelijk.

8 reacties

Opgeslagen onder Intussen gaat het leven door, Intussen wordt Tom groot