Heb ik weer

Nog net op tijd, ietwat aan de late kant, kom ik de wachtruimte bij mijn therapeute binnen. In de hoek bij het raam zit een man te lezen, hij draagt een bril met een zwart, dik montuur. Bij mijn binnenkomst kijkt hij op en zonder er veel aandacht aan te besteden groet ik hem en ga in de andere hoek aan tafel zitten. Ik doe mijn jas uit, installeer mijn tas op de grond en rommel wat tussen de lectuur die op tafel ligt.
‘Vrolijke uitstraling’, zegt de bril ineens van opzij.
Ik kijk een beetje verbaasd op, half verwachtend dat hij het tegen iemand anders heeft, maar verder is er niemand.
‘Sorry’, vraag ik.
‘Dat je een vrolijke uitstraling hebt’, zegt hij nog eens.
Oh, denk ik, nou ja, dat hoor ik de laatste tijd vaker sinds het een beetje beter met me gaat. Grappig dat een wildvreemde dat blijkbaar ook aan me ziet. En zoiets zeg ik dus ook tegen hem.
‘Ja, maar ik bedoel dat je van jezelf al een vrolijke uitstraling hebt, niet dat je nu persé vrolijk bent,’ legt hij zichzelf nog even uit.
Oh, denk ik weer, tja, dat is me ook alweer vaker gezegd, bijvoorbeeld als puber, dat ik altijd het lachende meisje werd genoemd, zelfs als ik niet lachte. En zoiets zeg ik weer tegen hem.
We keuvelen daar een beetje over. Dat hij denkt dat dat ook weleens lastig kan zijn en dat hij dat bijvoorbeeld ook met zijn ex had als zij dan boos was, dat ze dan een beetje op een boze Freggel leek en daar dan om moest lachen en dat zij dat dan weer niet leuk vond. Waarvan ik dan meteen weer denk dat het misschien wel logisch is dat ze nu zijn ex is, maar dat zeg ik natuurlijk niet.
En dan ineens, out of te blue zegt de bril:
‘Ik kom uit een lange depressie en probeer nu weer nieuwe dingen op te pakken en ik ben ook weer gaan schilderen. En nu zou ik het leuk vinden om jou eens te schilderen. Lijkt me heel interessant, die vrolijke uitdrukking. Zou je dat goed vinden?’
Eh, nou, eh, denk ik een soort van gevleid maar toch ook weer niet, want tja, is dat nou wel zo’n compliment dat iemand mijn vrólijke uitdrukking wil vastleggen en niet mijn knáppe koppie?
‘Nou, eh, ja’, begin ik, ‘dat klinkt wel leuk, maar mag ik daar even over nadenken voor ik zomaar wat roep?’ (Goed hè, dat soort dingen leer ik tegenwoordig. Eerst nadenken, dan pas wat toezeggen.) Maar ja, denk ik dan meteen, maar hoe dan? Want ik ken die man helemaal niet en hij mij ook niet en hoe komt hij er dan achter of ik wel of niet wil? Het ratelt in mijn hoofd. ‘Anders geef ik je wel mijn e-mailadres, dan kun je me wel mailen’, hoor ik mezelf zeggen. Maar welk mail-adres dan, ratelt het verder in mijn hoofd. Niet dat van thuis, nee dat is niet handig. Maar dat stomme adres dat ik gebruik voor al mijn log-ins op sites die dan meteen allerlei nieuwsbrieven gaan verspreiden wil ik ook niet geven, dat is zo’n stom puberaal adres. Nou ja, dan maar m’n gmail. Dat kijk ik af en toe wel in, maar het geeft ook weer niet als daar wat in komt dat ik verder niet meer wil zien.
De bril praat ondertussen verder. Over bijzondere schilders van nu die ik natuurlijk helemaal niet ken. De ontwerper van de Star Wars-posters bijvoorbeeld, alsof ik daar een type voor ben. Over de bijzondere technieken die ze gebruiken. En welke hij wil toepassen om mij te schilderen. ‘Gewoon, van wat foto’s hoor’, zegt hij nog, ‘Je hoeft echt niet een middag te gaan zitten.’
Ik knik en murmel een beetje en vraag me ondertussen koortsachtig af waar ik nou toch in beland ben geraakt. Dan komt de bril in actie. ‘Heb jij pen en papier, want ik ben zo aan de beurt en daarna zien we elkaar natuurlijk niet meer.’
Ik rommel in mijn tas. Nergens de gebruikelijke pen en papier te vinden. De bril staat op en regelt wat in het kantoortje ernaast. Ik schrijf mijn mail-adres op en heb meteen spijt van het adres dat ik koos, omdat mijn naam en achternaam erin staan. ‘Dat geef je toch niet aan een wildvreemde’, sist een stemmetje in mijn hoofd. Maar ja, ik heb het al gedaan.
Dan schrijft hij het zijne op. Alsof ik dat ooit ga gebruiken, denk ik nog, ik kijk wel uit om zomaar een wildvreemde te gaan mailen. Dan komt mijn therapeute me halen en staan we daar wat onhandig te wachten tot hij klaar is met schrijven en mij zijn adres overhandigt. Ik vraag me af wat zij nu denkt, maar zeg er verder niets over.

En nu ben ik weer thuis. Met een e-mailadres in mijn tas gepropt. En een beetje vertwijfeld, want wie weet wat voor enge psychische problemen die wildvreemde allemaal heeft, hij komt daar toch zeker niet voor niets. Voor het gemak vergeet ik even dat ik daarmee meteen een stempel op mezelf druk, ik want ik kom daar toch zeker ook. Maar goed. Eigenlijk hoop ik gewoon dat de bril mijn mail-adres weer kwijtraakt. Want stel je toch voor dat ie echt serieus is en straks foto’s wil gaan nemen (ik ben helemaal niet fotogeniek ook nog) en dan mij gaat schilderen en zo. Nee, ik moet er niet aan denken.

Heb ik klaarblijkelijk tóch nog niet zo goed nagedacht voor ik antwoord gaf aan die bril. Want bij nader inzien had ik toch liever gewoon ‘nee’ gezegd. Heb ik weer.

Advertenties

15 reacties

Opgeslagen onder Intussen doe ik weer eens raar, Intussen gaat het leven door

15 Reacties op “Heb ik weer

  1. Ik snap je wel hoor. Je wilt iemand niet teleurstellen, wil niet meteen een enthousiast iemand “nee” verkopen. Maar ik snap ook dat je baalt nu. Zeker omdat je beter een anoniem e-mailadres had kunnen geven.

    Ach: als je straks uit-geëvolueerd bent, doe je het niet meer 😉

  2. Zus

    Whahaha, sorry lief, moest echt even lachen, inderdaad weer een actie voor jou. Wel ontzettend grappig geschreven al is het natuurlijk helemaal niet grappig….nouja als je gestakt gaat worden door de “Bril” dan stuur je gewoon mij, je stoere zus, op hem af, want wij weten allebei dat ik van nature helemaal geen vrolijke uitstraling heb ;-), dan haakt ie zo af …..hihihi
    Dikke knuffel

  3. Zus

    PS: Heb je hem al “gegoogeld”?? Of heb je zijn naam niet gevraagd?

  4. mirjam

    Leuk geschreven! Maar wie weet is die meneer wel de Rembrandt van de toekomst?! 😉

  5. Heb ik weer, dat is wel een mooie titel… Ik ben heel benieuwd of deze meneer een groot kunstenaar is en jou aan een nieuwe carriere / het bekende nederlanderschap gaat helpen!

  6. Wat een ontzettend lekker geschreven stukkie! Ik ben heel erg benieuwd naar het vervolg 🙂

  7. En ? Nog wat van meneer bril gehoord?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s