Categorie archief: Intussen heeft Thijs een leven

Dit deed ik de afgelopen dagen

Op zondag ging ik op bezoek bij mijn oma. Ze is pas verhuisd naar een bejaardentehuis en is alles wat niet mee kan aan het ruimen. Het houten mens-erger-je-niet-spel kreeg Tom van haar als aandenken. De meisjes krijgen binnenkort ieder een knuffel. Van de verzameling die jarenlang op haar bank stond.

Ik werkte aan een verjaardagscadeau voor mijn nichtje, ze is eind november jarig en inmiddels ben ik al bijna helemaal klaar. Het is een tas, zoals ik ze nu ook voor mijn Kloek.-project maak. Tijdens de zomervakantie zag ze me aan eentje bezig en ze was meteen verkocht. Straks heeft ze haar eigenste echte helemaal voor zichzelf.

De meisjes bouwden een hut van hun stapelbed, zo kom je nog eens een regenachtige middag door.

En als laatste een foto van de sjaal die ik voor Thijs breide. Inmiddels is ie al in gebruik.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Intussen brei ik er op los, Intussen gaat het leven door, Intussen heeft Thijs een leven, Intussen is Emma peuter, Intussen is Fleur een kleuter, Intussen wordt er gehaakt

Twee stappen vooruit

Het duurde even, maar de energie-dip lijkt weer voorbij. Mooier nog: ik ben eruit gekomen met weer een beetje meer energie dan daarvoor. Twee stappen vooruit, één stap terug, het wordt niet voor niets gezegd. Maar tijdens die stap terug voelt dat even niet meer zo. Wel willen maar niet kunnen is het meest frustrerende dat je mee kunt maken en voelt alsof het nooit meer overgaat.

De afgelopen dagen waren een genot en dat biedt perspectief. Thijs merkt het ook. Vind ook dat ik er weer beter uitzie. En bekende er en passant bij dat hij weleens schrok als hij de afgelopen tijd foto’s van mij terugzag. Mijn buitenkant reageerde op mijn binnenkant met een grauwe teint, donkere kringen en gezicht vol pukkels. Ik kan er zelf ook nauwelijks naar kijken en moet mezelf bedwingen om die foto’s niet direct te deleten. Misschien moet ik het ook juist wel doen, om die heftige tijd maar helemaal compleet af te sluiten. Ik wik en weeg nog even wat dat betreft.

De burn-out is nog niet voorbij: mijn batterij is nog steeds te snel leeg. Een paar uur actief is de max. Maar, de vermoeidheid overvalt me (op dit moment) niet meer zonder waarschuwing. En als ik even gerust heb, voel ik me ook echt weer beter. Lang leve het licht aan het eind van de tunnel, ik zie het nu weer eventjes, daar in de verte en dat is een begin.

7 reacties

Opgeslagen onder Intussen gaat het leven door, Intussen heeft Thijs een leven