Maandelijks archief: juni 2013

Helemaal niets meer

telefoontje

Als dan ineens het telefoontje komt waarop je al bijna een week wacht. De verlossing na het lange wachten: “Oma is zojuist rustig overleden’. Dan is er ineens even helemaal niets meer. Geen verdriet, want iedere avond kwam de slaap met de gedachte dat dit haar laatste dag weleens geweest zou kunnen zijn. Maar ook niet de verwachte opluchting, omdat het voor haar eindelijk voorbij is. Nee, het voelt nergens naar, het dringt niet door. Er is een niets ontstaan dat nergens aan voldoet.

Verstandelijk is het nog steeds beter zo. Ze werd 89 en de laatste jaren vielen haar zwaar. Door een hersenbloeding kon ze niet meer waar ze van hield. Breien ging niet meer met haar handen die niet wilden. Lezen niet omdat de letters te klein werden, zelfs die van de ‘grootletter’boeken. Ze wachtte iedere dag op bezoek in haar kamer in het verzorgingstehuis, want zelf kon ze niet meer op pad. De zelfstandige, struise vrouw was afhankelijk van anderen om haar eigen tijd door te kunnen brengen. Niets voor haar, al ploeterde ze zich er dapper door heen. Soms mopperde ze erover, maar nooit claimde ze haar dierbaren. Dankbaar als er bezoek kwam, zonder verwijten dat ‘het alweer zo lang geleden was’ dat je kwam.

Er komt nog een hersenbloeding. En nog één. En de laatste. Ze raakt in coma, je komt en neemt afscheid. Kust nog één keer haar wang die niet meer zacht en warm is, maar stug en vel-over-been. Eenmaal thuis verwacht je dezelfde dag nog dat telefoontje, maar het komt niet. De dag daarna ook niet. En daarna weer niet. Je houdt je adem in, staat stil alhoewel je gedachteloos alle handelingen doet die nou eenmaal moeten. Tot dan dat telefoontje wel komt. Misschien zou je het liefst nog wel willen dat het er nog niet was geweest, ook al verwachtte je het al lang. Liever nog zou het leven gewoon maar nog wat langer door gegaan zijn, beter of niet. Want oma is oma en die was er altijd, maar nu niet meer.

Dag lieve oma, geniet maar van het oneindige, de pijn en de onmacht zijn weg. Doe opa de groetjes, hem mis ik ook. En als het eenmaal zover is, dat ik net als u de oversteek maak (hopelijk pas over hele lange tijd, u zult wel begrijpen dat ik graag ook nog even bij Thijs blijf, en de kinderen, ze zijn nog zo klein), dan kom ik graag weer bij u op bezoek. Zet u de koffie vast klaar?

8 reacties

Opgeslagen onder Intussen gaat het leven door, Intussen wil het even niet zo

Aan de slag

image

Dagen worden weken. Weken worden maanden. Blijkbaar pastte bloggen even niet zo in mijn herstel-traject, maar tegelijkertijd kan ik het nooit helemaal loslaten. Schrijven zit nu eenmaal ‘in mijn bloed’. Terwijl ik niet blogde, bleef ik wel haken. Vandaag werk ik verder aan een poncho voor moi, gehaakt van goedkope, zwarte acryl van de Zeeman want dat had ik toevallig nog liggen. Ik ben benieuwd!

6 reacties

Opgeslagen onder Intussen wordt er gehaakt