Winterslaap

Heel lang heb ik mijn burn-out een beetje verborgen gehouden voor de buitenwereld. Ik had niet zo’n zin in allemaal meelevende blikken van mensen die ik maar vaag ken. De mensen dicht om me heen vertelde ik het natuurlijk wel, voor hen is het soms al lastig om te begrijpen hoe het met me gaat. En zij kennen me dan nog goed.

Tot een tijdje terug ging het zo prima, maar op een gegeven moment liep ik een beetje klem. Kwam regelmatig niet opdagen bij een project waarbij ik betrokken ben. Eerst schoof ik het nog af op een griepje. Toen op ‘al een afspraak op die dag’ en daarna vond ik dat het misschien toch even moest uitleggen. Dat deed ik beknopt.

Afgelopen zondag zag ik die mensen weer voor het eerst. En daar kwamen de opmerkingen. “Ik probeer er ook altijd heel goed op te letten dat ik niet teveel doe, want die grens is maar dun.”, vertelde de één me. “Bedankt,” dacht ik, ” eigenlijk zeg je nu dus dat ik het aan mezelf te danken heb.” De volgende wilde Tom wel een dagje ophalen, want ze kon zich voorstellen dat ik mijn handen vol had aan mijn zoon.  “Hoezo, vind je hem druk dan? “, dacht ik geïrriteerd. Overigens komt ze morgen toch, ik liet over me heen lopen. Ik hoefde ook niet mee te doen met een spel, want ‘we moeten er heel veel bij rennen’.  Alsof ik ineens invalide ben.

Halverwege de ochtend stond het huilen me nader dan het lachen. Het liefst was ik in een hoekje gaan zitten en daar niet meer uit gekomen. Of wilde ik heel hard gaan schreeuwen: “HET IS NIET MIJN EIGEN SCHULD! IK BEN NIET ZWAK! IK WORD NIET MOE VAN BEWEGEN, MIJN HOOFD IS MOE! BEPAAL NIET ALLES VOOR ME, MAAR VRAAG ME WAT HELPT!” Dat soort dingen. Ik deed het allebei niet, sleepte me door de ochtend heen en kwam uitgeput weer thuis. De rest van de dag was ik niets meer waard.

Ik realiseer me dat het dubbel is. Aan de ene kant irriteerde ik me er regelmatig aan dat het blijkbaar niet veel mensen kan schelen hoe het nou echt met me gaat. Maar aan de andere kant hielp het met niets dat mensen op hun onhandige manier betrokken wilden zijn. Het was niet vanuit verkeerde bedoelingen, maar het werkte niet. En ineens vond ik het heel wijs van mezelf dat ik mijn burn-out niet zo aan de grote klok gehangen had. Jammer alleen dat ik me heel eventjes niet aan die wijsheid had gehouden en dat niet meer terug kan draaien. Ik zie er nu alweer tegenop om die mensen weer onder ogen te komen. Misschien is een winterslaap zo gek nog niet.

 

Advertenties

11 reacties

Opgeslagen onder Intussen gaat het leven door, Intussen wil het even niet zo

11 Reacties op “Winterslaap

  1. baasbraal

    Natuurlijk zouden mensen moeten vragen wat je wel en wat je niet wilt. Het probleem is alleen: het is heel moeilijk om het goed te doen. Zo lees ik uit degene die zegt “Ik probeer altijd goed op te letten, want de grens is zo dun” dat ze eigenlijk wil zeggen dat zij ook zomaar een burnout kan krijgen en niet zozeer dat ze jou de schuld geeft omdat jij niet zo goed opgelet zou hebben……
    Mensen willen wat doen om te helpen en dan denken ze alleen maar aan wat ze zelf zouden willen als ze dreigen overspannen te raken. In dit geval was het dat ze wel een dagje voor Tom zou willen zorgen, enkel en alleen om jou te ontlasten en helemaal niet omdat ze hem zo druk vindt. Mensen willen helpen, maar ze weten niet zo goed hoe. Komt wel goed, hulp aanvaarden is erg moeilijk. De meeste mensen hebben er veel minder moeite mee om te helpen dan om geholpen te worden. Maar ja: als nou iedereen wil helpen en niemand wil geholpen worden, wat moeten al die mensen dan doen die zo graag willen helpen? Dan is er niemand om geholpen te worden……. Laat je lekker helpen en geniet zo ver je kan. Geef het de tijd, een burnout duurt echt heel lang, sterkte meid, tis niet niks.

    • Dat kopt, dat is ook het dubbele. Mensen willen graag helpen, maar het is zo kwetsbaar en daardoor voelt het al gauw onprettig aan. Hulp aannemen is inderdaad niet makkelijk, maar in vergelijking tot een jaar geleden ben ik daar al veel beter in geworden 😉

  2. Tsja… Het leren grenzen aangeven is zo verdomde moeilijk. Ik weet er helaas alles van. In 2008 was ik depressief icm een burn out. Geen kattenpis. Inmiddels zeg ik dus echt wat ik wel en niet wil en dat wordt me vaak niet in dank afgenomen. Heel erg jammer dan voor die mensen. Ik voel me er beter bij. En mijn gezin heeft baat bij een moeder/vrouw die lekker in haar vel zit. Zij zijn de enige die er toe doen. En zij kunnen prima met mij door 1 deur.

    Sterkte! Hang in there…

    • Ik word er ook beter in, om aan te geven wat ik wel en niet wil. Maar ik ben ook nog aan het leren wat dat dan is, wat ik niet wil, snap je? En als ik dan moe ben/ niet lekker in mijn vel zit, laat ik makkelijk over mijn grenzen heen lopen.

      En inderdaad, ik merk ook dat het beter werkt voor thuis, als ik niet over mijn grenzen laat lopen. Want dan kan ik thuis veel meer aan en dat is prioriteit nummer 1.

  3. hartelijkehothulk

    Het probleem met mensen is in een mum opgelost.
    Jij denkt dat ze jou zullen aanstaren vanwege je burnout.( in mijn ogen VERWACHT je weer TEVEEL )
    Mensen hebben genoeg aan hun eigen sorus en zijn jou zo weer vergeten!
    Alleen de HHH blijft aan e denken natuurlijk ;-)))))

  4. Het is moeilijk en het blijft moeilijk. Hoe goed mensen het vaak ook bedoelen, meestal word je behandeld als een patient. Terwijl je van binnen nog steeds dezelfde bent, alleen je lijf laat je in de steek. Dat lijf laat je natuurlijk niet echt in de steek, want ergens halverwege ben je over je eigen grens heen gegaan, en zie nu maar eens terug te krabbelen. Ik zeg maar zo: geef nooit op!

  5. Jet

    Ik denk dat ze je wel willen helpen, maar dat ze voor jou invullen wat je wel en niet leuk vindt. Als ze je nou simpelweg gewoon zouden vrágen wat je wilt en waarmee je geholpen wordt… Blijf dicht bij jezelf en wat voor jou werkt. En hoe lang het ook duurt met je burn out: het komt goed, dat weet ik zeker!

  6. Als eerste sterkte en als 2de de volgende keer zeggen. Je hebt er meer aan wanneer de ander het weet, dan dat jij dingen gaat invullen in je hoofd en de ander dat ook doet.

  7. Oef, wat moet dat lastig zijn, dat mensen voor jou willen bepalen wat goed is, alsof je dat zelf niet kunt. Ze bedoelen het goed, maar zeggen het vaak zo krom waardoor het voor jou juist pijnlijk wordt in plaats van troostend. Ik hoop dat je dat hier een beetje van je af kunt schrijven! Sterkte!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s