Waarom ik na acht jaar nog steeds geen vouwgordijnen heb

Ooit, lang geleden, kochten we het huis waar we nu wonen. Een starterswoning op negen en tien hoog in een flat, een maisonette dus. We dachten: we kopen dit nu, blijven hier eventjes en groeien dan door naar een huisje met een tuin. Inmiddels zijn we drie kinderen verder en zitten er nog. Heeft iets te maken met economische en persoonlijke omstandigheden die net een beetje verkeerd mixten. Helaas, niets aan te doen.

Al die tijd schijnt hier in de zomer de zon lekker fel naar binnen waardoor ons huis een stoofpotje wordt. Kaarsen smelten zonder dat ik ze daarvoor hoef aan te steken en richting het raam lopen (dat de hele breedte van de woonkamer beslaat) kan haast niet zonder verblind te worden.

Ik wilde dus vouwgordijnen.

Ik mat de ramen op, ging naar de winkel en kwam ontmoedigd weer thuis. Niets paste precies en op maat laten maken kostte me meer dan me lief was voor een starterswoning. Het zou nog wel een keertje komen, dacht ik, en in de tussentijd deed ik gewoon de overgordijnen dicht als ik last had van de zon.

Af en toe zag ik ergens mooie vouwgordijnen en stond ik te twijfelen. Zou ik ze meenemen? Klein probleempje was dat ik dan geen flauw idee had van de afmetingen en het niet aandurfde. Of als ik de afmetingen wel wist, twijfelde ik over de montage. Zat er geen randje in het kozijn linksboven waardoor het gordijn nét even te breed zou zijn? Of een richeltje in het plafond waardoor het misschien net niet zou passen? Ik wist het nooit en durfde het niet aan. Dan maar weer de overgordijnen dicht als de zon te fel werd.
Deze zomer was ik het ineens helemaal zat. Ik zat vaker met de gordijnen dicht dan open en voelde me af en toe net een kluizenaar.

Dat moest anders. Vol goede moed nam ik nog eens de maat van de ramen. Én van de kozijnen, inclusief en exclusief richeltjes. En omdat ik geen zin had om met drie kinderen om me heen te moeten kiezen (dan wist ik zeker dat het weer niet zou lukken), nam ik mijn moeder mee voor een beetje steun. Na wat mogelijkheden te hebben afgewogen, koos ik voor lichtdoorlatende, middengrijze vouwgordijnen. Leek me wel mooi. Één probleempje: de bouwmarkt had niet voldoende van de benodigde afmetingen.

Bij een bouwmarkt een half uurtje verderop waren ze er wel, vertelde de dame aan de klantenbalie me en al bijna gingen we op weg. Tot bleek dat die dag de snelweg afgesloten was. Deden we toch maar niet. Gaf niets, want met tien dagen zouden ze het wel weer binnen krijgen. Tegen een riante vooruitbetaling natuurlijk. En zo ging ik naar huis. Met alvast dezelfde gordijnen voor de keuken, want die waren er wel.

Twee weken later was ik nog niet gebeld. Ik belde zelf dus maar. ‘Volgende week komt de leverancier weer mevrouw, dan zitten ze er vast bij.’ verzekerde de dame aan de telefoon me.
Een week later: niets. Twee weken later belde ik weer. ‘Ja, ehm, we wilden u al bellen, want er is een probleempje met de levering. We hebben ze over een maandje.’

Hmm, dan zou de zomer al een heel eind op weg zijn, maar vooruit. Ik had ook niet zoveel keuze, want de vouwgordijnen voor de keuken had ik immers al. Thijs vond wel dat er dan maar korting moest komen en de manager verzekerde ons dat hij daarvoor garant zou staan. Afijn.

Vandaag, weer ruim een maand verder (alweer twee maanden sinds de bestelling) belde ik nog maar eens. . ‘Volgende week komt de leverancier weer mevrouw, dan zitten ze er vast bij.’ verzekerde de dame aan de telefoon me nog maar eens. ‘Nou,’ zei ik, ‘dat vraag ik me af, ik wacht namelijk al twee maanden.’ ‘Oh, dan laat ik u maandag even terugbellen door de manager.’

Dus. Ik heb zo’n voorgevoel dat ik dit jaar wéér de hele zomer met de gordijnen dicht heb gezeten. En dat ik dan in het najaar mijn vouwgordijnen eindelijk heb. En dat ik dan volgende zomer weer met de gordijnen dicht zit omdat we eindelijk een huis op de grond hebben gevonden en ik geen vouwgordijnen meer durf te bestellen. Zoiets denk ik. Beste zonde van het geld eigenlijk, vouwgordijnen. Ik ben voorgoed genezen.

Advertenties

4 reacties

Opgeslagen onder Intussen gaat het leven door

4 Reacties op “Waarom ik na acht jaar nog steeds geen vouwgordijnen heb

  1. baasbraal

    Pffffff, wat een gedoe. Ik heb ook weleens van die dingen, maar dat is dan meer omdat ik zelf iedere keer vergeet dat ik dat had moeten kopen en tegen de tijd dat ik eindelijk, eindelijk in actie kom, is het uitverkocht of zo. Zonde van je geld, maar wie weet zit je hier nog 15 jaar en dan was het wachten een peuleschilletje toch?

  2. hartelijkehothulk

    Denk dat er een HULK langs moet komen?
    Begin ik met een manager te vouwen.
    IK moet de eerste manager nog tegenkomen die ik mag ! ! !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s