Hij was mijn oom

Vandaag stapte ik bij mijn vader in de auto. Mijn moeder en mijn zus waren er ook en mijn broers volgenden in een andere auto. We gingen een uur naar het noorden, naar de Heimat van mijn vader. We keuvelden wat tijdens dat uur rijden, terwijl we steeds dichterbij kwamen, haalden herinneringen op en vertelden over onze kinderen. Onderweg pikten we oma nog op. Ze was een beetje in de war en erg verdrietig.

Bij mijn tante stapten we uit. Schudden handen en condoleerden elkaar. We dronken koffie en er werden wat woorden gesproken. Wijze, verdrietige, opbeurende woorden. Oma huilde en van lieverlee deed iedereen mee. Zelfs de mannen pinkten een traantje weg. Daarna stapten we in de auto en reden we stapvoets achter de lijkwagen aan. Oma was stil, wij maakten hier en daar een losse opmerking over de omgeving, mijn vader haalde nog wat herinneringen op.

Bij de begraafplaats voegden nog wat anderen zich bij ons gezelschap. De ex, wat bekenden van familieleden en met die kleine groep volgenden we de mannen die de kist naar het familiegraf droegen. Er werd hier en daar nog wat gekeuveld. Over hoe mooi de begraafplaats is, over het weer, over de vorige keer dat we hier liepen, over oma die in een auto voor de stoet reed, het was te ver voor haar om te lopen. Eenmaal ter plaatse, verzamelden we ons om het graf, spraken een gebed uit en de kist werd in het graf bij opa gezet. Er waren tranen, er was pijn, er waren even geen woorden meer.

Na afloop verzamelden we weer bij mijn tante. We aten soep en broodjes, er werd zachtjes gepraat, herinneringen opgehaald, nieuwtjes uitgewisseld en daarna was het tijd om te vertrekken. We kwamen met niets en gingen ook weer weg met niets.

Hij was mijn oom,

het broertje van mijn vader,

de jongste zoon van mijn oma.

Advertenties

4 reacties

Opgeslagen onder Intussen gaat het leven door, Maandag - Mamatijd

4 Reacties op “Hij was mijn oom

  1. gecondoleerd Judith… Sterkte met je verlies. Het blijft naar, als iemand die je na staat, overlijdt.

  2. Je bent er weer! Alleen wel met een verdrietig logje, maar dat geeft natuurlijk nix.
    Gecondoleerd, Judith. Verlies blijft altijd moeilijk. Zeg nooit: hij was “maar” een oom bijvoorbeeld, want voor iemand kan die persoon heel bijzonder zijn geweest.
    Ik hoop dat je naast het verdriet ook de mooie dingen om je heen gezien hebt, die je zo treffend beschreven hebt. Verlies doet zeer, maar later de goede herinneringen alleen maar nog beter.
    Heel veel sterkte gewenst. Liefs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s