Momentopname

Na het gesprek stapte ze in de auto. Haar hoofd zat vol en even vroeg ze zich af of ze wel kon gaan rijden. Maar ze ademde diep in en weer uit en draaide de sleutel om. De motor startte en rustig parkeerde ze de auto uit. Ze wilde terug naar haar kinderen en als ze alles even uit haar hoofd zou zetten, zou ze er heus wel bij blijven, hield ze zichzelf voor. Beheerst reed ze door de dorpskern, om het dorp vervolgens achter zich te laten. Ze gaf voorrang aan een auto van rechts en knipperde wat tranen weg terwijl ze langs de weilanden reed. ‘Kom op, even bij de les blijven’, fluisterde ze zichzelf toe en ze zuchtte nog eens diep. In de verte zag ze de toegangsweg tot haar woonplaats al en met alle beheersing die ze in zich had, reed ze rustig verder.
Ongemerkt dwaalden haar gedachten weer af naar flarden van het gesprek, ze voelde de tranen weer in haar ogen. Toen ze de verkeerslichten naderde, verminderde ze langzaam snelheid en liet de auto doorrollen tot de stopstreep. Peinzend keek ze voor zich uit, maar ze schrok op toen een achterligger haar toeterend voorbijreed. Het verkeerslicht was helemaal niet rood geweest en scheen haar heldergroen toe. Ze slaakte nog een zucht, haalde haar schouders hoog op. ‘Hup, nog even, dan ben je weer bij je kinderen’, zei ze in zichzelf en trapte het gaspedaal in. Ze hoopte maar dat ze nu beter op het verkeer zou letten.
Even later kwam ze opgelucht aan op haar bestemming. Zonder noemenswaardige problemen had ze het gered, daar was ze blij om. Snel stapte ze uit en belde aan bij haar schoonzusje Iris, die op de kinderen had gepast. Twee kleine meisjes renden op haar af. ‘Mama!’, riepen ze enthousiast, haast een beetje wanhopig, want ze hadden haar gemist. Ze zakte door haar knieën en gaf beiden een dikke knuffel, terwijl ze haar neus in hun haren stak. Wat was ze blij om haar meisjes weer te zien en te voelen. ‘Dag lieverdjes’, zei ze met verstikte stem. Ondertussen was Iris naar de keuken gelopen. ‘Wil je thee?’, hoorde ze haar vragen. Ze knikte en Iris keek onderzoekend om de hoek van de keuken. ‘Gaat het wel?’
‘Nee’, zei ze met een klein stemmetje en ze begon onbedaarlijk te snikken.

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Intussen gaat het leven door

2 Reacties op “Momentopname

  1. Soms wordt het leven je gewoonweg teveel. Dan gaat er niets boven de onvoorwaardelijke liefde voor je eigen kindjes en een welwillende schouder om op uit te huilen. Fijn dat je dat allemaal bij je in de buurt hebt.

  2. @Mirjam: Ik denk ook dat dat de dingen zijn die er echt toe doen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s