Verder waar ik gebleven was

Ruim een maand terug schreef ik het al: het gaat even niet meer. En het gaat nog steeds even niet meer. De vermoeidheid wordt minder heftig, maar zit er nog steeds en beperkt me in de normale, dagelijkse dingen. Ik weet niet meer hoe lang het inmiddels geleden is dat ik zelf boodschappen ging doen, dat doet Thijs tegenwoordig meestal. En de was ook. En het huishouden. Hij doet het allemaal, want bij mij komt er niets meer uit mijn handen. Ik doe alleen de noodzakelijke dingen: Tom uit school halen, Emma verschonen, broodjes smeren. Dat soort dingen. En heel af en toe doe ik iets meer, dan leeg ik de vaatwasser. Of haal ik een doekje over de tafel. En heel soms doe ik het allebei, om daarna helemaal niets te doen.

Vandaag speelt er voor het eerst weer eens een vriendinnetje van Tom bij ons. Gelukkig spelen ze lekker samen en heb ik er geen omkijken naar, daar heb ik de puf niet meer voor. De vermoeidheid zit in mijn hoofd, mijn armen en mijn benen. Heel soms lijkt het even weg, maar als ik dan gebruik maak van de energie, komt het meteen weer terug. Genadeloos en erger.

Ik laat het maar gebeuren en de dagen gaan voorbij. Soms huil ik erom, maar meestal ploeter ik door. De ene voet voor de andere. Er is ook een lichtpuntje: dankzij jarenlange ervaring weet ik dat ik vooral niet op de bank moet blijven hangen en dat doe ik dus ook niet. Ik ga naar buiten, maak soms zelfs afspraken. Probeer leuke dingen te doen, al zijn ze meestal niet zo leuk als normaal.

Ondertussen probeer ik de kinderen te ontlasten. Me niet te vaak te irriteren, maar vooral ook de leuke kanten te blijven zien. De ene dag gaat beter dan de andere. Afgelopen zondag was wat dat betreft een dieptepunt. Thijs en ik bespraken of ik mee zou gaan naar een verjaardag die middag. Halverwege ons gesprek breekt Fleur in: “Als je moe bent, hoef je niet mee hoor mama, dat geeft niks.” Wat voel ik me schuldig als mijn bijna-kleuter me dat met grote ogen vertelt. Omdat ik niet wil dat de kinderen zich zorgen maken om hun moeder. Dat is namelijk helemaal nergens voor nodig.

 

Advertenties

4 reacties

Opgeslagen onder Intussen gaat het leven door

4 Reacties op “Verder waar ik gebleven was

  1. Judith, ik tob al ruim een jaar met hetzelfde. Ik heb al van alles geprobeerd. Mijn huisarts houdt van begin af aan vol dat het door mijn depressie komt. Terwijl ik juist mijn poot stijf houd, dat ALS ik ergens een depressie van krijg, dit de uitgelezen reden is. Nu “loop” ik bij de Dr House van Nederland. Ik zal je mailen voor zijn webadres enz.
    Houd vol en laat de moed niet zakken!! Prijs je rijk met je (zorgzame) man en lieve kindjes. Zoals mijn vriendin het zegt: ‘als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan.’ Ach, het is gewoon kutterdekut.

  2. IMS

    Ik val hier zomaar met de deur naar binnen; ken je helemaal niet en heb geen enkele medische achtergrond; dus waarschijnlijk sla ik de plank volkomen mis, maar is er al eens gekeken naar je schildklierwaarden? Bij mij bleek een veel te traag werkende schildklier ooit één van de hoofdoorzaken te zijn van een hoop ellende. Sterkte!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s