Vrijdag – Dagboek

Maandag 23 mei
Tom komt hyper van de buitenschoolse opvang (BSO). Morgen gaat hij op schoolreisje naar de Efteling en hij kan nergens anders meer over praten. “En dan ga ik een papiertje in de mond van Holle Bolle Gijs stoppen mama! En ik ga in de achtbaan, er zijn ook achtbanen waar ik wel in mag. En ik wil in de droomvlucht. Die is heel mooi hè, die is supermooi! En we gaan met de bus en ik krijg een armbandje om met een telefoonnummer dat de mensen kunnen bellen als ik de groep kwijt ben!” Hij stuitert door het huis en komt op de meest ongelegen momenten weer iets vertellen dat hij was vergeten. We moeten een beetje om hem lachen, maar stiekem vind ik het ook superspannend! Wat als hij inderdaad de groep kwijtraakt? Of als er iets anders gebeurt? Ik vind hem eigenlijk nog een beetje te klein om hem zo helemaal zonder ons naar zo’n groot park te sturen, maar dat vertel ik hem natuurlijk niet.
Als hij eindelijk naar bed gaat, komt hij er steeds weer uit om nog iets te vertellen. Wat ik ook zeg, hij kan de slaap maar niet vatten. Uiteindelijk maak ik een beker warme melk voor hem en vertel hem met zachte stem dat je daar héél, héél moe van wordt. Dat werkt, binnen een paar minuten valt hij in slaap.

Dinsdag 24 mei
Ik heb onrustig geslapen doordat ik steeds droomde over allerlei afschuwelijke dingen die kunnen gebeuren als je kind op schoolreis gaat. Een busongeluk, verloren klein jongetje, een achtbaan die in elkaar stort. Ik maak het allemaal mee. Rationeel snap ik natuurlijk best dat de kans maar heel klein is dat zoiets gebeurt. Maar toch, ik heb er lichtelijk de zenuwen van.
Op school duurt het een eeuwigheid voordat we de kinderen eindelijk kunnen uitzwaaien. Er is een te kleine bus gekomen, waardoor niet alle kinderen erin passen en dus moet er gewacht worden op een andere bus. Als ze dan eindelijk vertrekken, zwaai ik enthousiast naar mijn grote knul. Met een gespannen snoetje zwaait hij terug.
Op mijn werk zorg ik ervoor dat mijn mobieltje altijd binnen gehoorafstand blijft, maar verder denk ik zo min mogelijk aan kleine Tom in de Efteling. Ik weet natuurlijk ook dat hij heel veel plezier heeft en dat verzacht de spanning wel een beetje.
Aan het eind van de dag moet ik hard fietsen om weer op tijd op het schoolplein te zijn om Tom op te halen. Half buiten adem kom ik op het nippertje aan en natuurlijk blijkt dan dat het nog een half uur duurt voor de bus er zal zijn. Zo gaat volgens mij altijd, maar ik vond dat ik daar niet op kon rekenen. Wat zou het sneu zijn voor Tom als alle papa’s en mama’s er zijn, behalve de zijne.
Als hij eindelijk de bus uitstapt, is hij bekaf en vertelt, veel rustiger dan gisteren, over alle leuke dingen die hij gedaan heeft. Thuis eet hij nog een paar frietjes, maar dan wil hij toch echt naar bed. Voor ik het weet valt hij in slaap. Pff, dat hebben we ook weer veilig achter de rug.

Donderdag 26 mei
Als ik Tom ’s ochtends naar school breng, is het lekker weer. Ik geniet ervan. Maar als ik hem ’s middags weer ga halen, is het weer helemaal omgeslagen. De lucht ziet er dreigend uit en het waait met flinke rukwinden. Lastig, want Tom moet naar zwemles en dat moet op de fiets. Af en toe zwaait hij gevaarlijk ver van de route af, maar we doen rustig aan en komen gelukkig veilig bij het zwembad aan.
Dan belt Thijs. Hij is in de buurt en komt naar het zwembad toe. Feest, dan hoef ik niet een uur lang in mijn eentje de meisjes te vermaken. Als hij de tribune op komt lopen, wordt hij enthousiast begroet door Fleur en Emma, maar ook door mij. Wat fijn, vandaag wordt de zwemles voor mij een stuk prettiger dan anders.

Advertenties

5 reacties

Opgeslagen onder Vrijdag - Dagboek

5 Reacties op “Vrijdag – Dagboek

  1. (is Thijs nou groot of klein …. 😉

    • Ooooh, stom! Gróót natuurlijk. Heb er een beetje spijt van dat ik twee namen heb gekozen die zo dicht bij elkaar liggen… Ik heb het inmiddels veranderd.

  2. Oh, wat herken ik dat goed, dat stuiterballen. Die kinderen zijn net bruislaten. En dan moet je zo ook nog loslaten. Maar ze hebben per groepje van drie, vier kinderen vast een volwassene als begeleiding. En over zeven sloten hoef ik ook niet te beginnen, want ik weet jouw antwoord al: één sloot is al vreselijk genoeg.

    Dus: voor jou sterkte en voor je kind heel, heel veel plezier.

  3. @Mirjam: Maar het is goed gekomen hoor, dat kun je hier ook lezen 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s