Vrijdag – Dagboek

Woensdag 18 mei
Deze keer komt de vaatwas-monteur ’s morgens. Heel fijn, want dan kan ik ’s middags weer mijn eigen gang gaan. De afspraak staat tussen half tien en twaalf en zoals het een goed servicemonteur betaamt, belt hij om vijf over twaalf aan. Hoe dan ook, na een uurtje sleutelen werkt de vaatwasser weer en daar ben ik blij mee. Meteen nadat de monteur de deur uitstapt, stop ik er al mijn vuile vaat in en laat ik hem weer eens ouderwets zijn werk doen. Heerlijk, voorlopig was ik niets meer met de hand af.

Vrijdag 20 mei
Komend weekend ga ik op stap met Esther, mijn zus. Maar eerst moet er nog een hoop gebeuren voor het zover is. En dus ruim ik het huis op, maak ik schoon en draai ik drie wassen. Ondertussen probeer ik Emma en Fleur op te vrolijken, want ze huilen om de haverklap. Is het omdat ze weten dat ik wegga, of is het gewoon een baal-dagje? Ik heb geen flauw idee en probeer hen te sussen tussen het stoffen en zuigen door. Daarna pak ik mijn tas in en dat is in een mum van tijd gebeurd. Wat een verschil met pakken voor een weekendje weg mét kinderen.
Aan het eind van de middag zijn we allemaal wat onrustig. “Mama, ik vind je zo lief,” zegt Tom, “ik zal je echt heel erg missen.” En Emma pakt regelmatig kordaat haar schoentjes als ze me naar de gang ziet lopen. “Jahaa, ikke ook mee”, zegt ze dan vastberaden met haar lage stemmetje. En Fleur komt steeds een knuffel halen. Heel schattig, maar tussendoor maken ze om ieder wissewasje ruzie. En dus trek ik met een zucht van verlichting de deur achter me dicht als Esther me komt ophalen. Eindelijk tijd om lekker bij te komen. Als we aankomen in de caravan van Esther’s schoonouders, ruimen we de boel in en trekken we een roseetje open. “Proost, op ons weekend samen!”

Zaterdag 21 mei
We worden wakker met stralend weer en ontbijten buiten op het terras.
“Hoe laat was jij wakker vanmorgen?”, vraag ik Esther.
“Veel te vroeg, om een uur of zeven dacht ik dat er iemand om de caravan liep” antwoordt ze lacherig.
“Ja, ik dacht dat jij al wakker was” zeg ik en schiet ook in de lach.
“Oh, ik dacht ook al dat er iemand binnen was, ik voelde de caravan gewoon bewegen van de voetstappen” zegt Esther.
We hebben geen flauw idee waar het geluid vandaan is gekomen en lachen om onze eigen paranoia. Twee zussen op stap en meteen bang voor indringers, hoe kan het ook anders?
Aan het eind van de ochtend bezoeken we Dokkum. Een leuk stadje om doorheen te lopen en wat winkeltjes te bekijken. De lunch eten we op een terrasje aan een gracht, waar we van het lekkere weer genieten. We praten heel wat af, dat kan ook eens nu we niet steeds gestoord worden door kleine kinderen die steeds om aandacht vragen.
’s Avonds barbecueën we vis in aluminiumfolie. Stom genoeg kochten we de vis niet bij de visafslag, die op een steenworp afstand van de visafslag ligt, maar bij een supermarkt. Evengoed smaakt het ons heerlijk. Ondertussen praten we over onze kinderen, onze huwelijken, onze tijd vroeger thuis. En ik besef hoe blij ik ben met Esther, met de band die we hebben.

Zondag 22 mei
Het regent als we wakker worden, dus ontbijten we deze keer in de caravan. Maar zodra het droog wordt, gaan we er even uit: wandelen in een natuurgebied dat dichtbij de camping ligt. We lopen langs kleine poeltjes en sloten en onderweg komt er een groepje senioren voorbij op Solexen. Het ziet er zo leuk uit dat ik me voorneem dat ook eens een keer te gaan doen. Daarna kruist ons pad met een aantal luidruchtige vijftig-plussers die het nodig vinden om ons overdreven joviaal voor te laten gaan. Ik maak nog een quasi-grappige opmerking en dan doen Esther en ik hetzelfde. We zijn voor het eerst sinds we begonnen te lopen stil en proberen zo snel mogelijk afstand tussen ons en de luidruchtige wandelaars te krijgen. Buiten gehoorsafstand mompelt Esther iets over ‘opgeblazen mannetjes’ en ‘blij dat ze wat verder achter ons lopen nu’. We dachten precies hetzelfde.
Eenmaal terug bij de caravan wordt het langzaamaan weer tijd om de caravan schoon te maken en onze spullen te pakken. Na een uurtje zijn we zover en rijden we weer naar huis. We laten een ontspannen zussenweekend achter ons en als we rond een uurtje of vijf weer aankomen, ben ik blij om Thijs en de kinderen te zien. Ze krijgen allemaal een dikke knuffel en dan begint het gewone leven weer en dat is ook wel weer lekker.

Advertenties

5 reacties

Opgeslagen onder Vrijdag - Dagboek

5 Reacties op “Vrijdag – Dagboek

  1. Op stap gaan is fijn, maar thuiskomen ook. Zeker als de vaatwasser het weer doet.

    Fijn dat je zo goed met je zus kunt opschieten en dat jullie het naar jullie zin hebben gehad! De batterijen zijn weer opgeladen, kunnen jullie er weer ff tegen.

  2. Oh meis wat klinkt dat heerlijk. Ik zou het eigenlijk ook eens moeten doen, zomaar eens even een weekendje ertussen uit. Hemels zou dat zijn. Ik doe het echt nooit. Sinds ik zwanger was van Benjamin heb k t niet meer gedaan. Al bijna drie jaar dus!

  3. Joh, wat fijn dat je zo met je zus kunt opschieten en idd, het is heel anders zo even samen te zijn zónder kids erbij die toch steeds je aandacht vragen.
    Ga je vaker zonder man en kids weg? Lekker hoor.
    En rose, da’s toch zo lang alweer in dat het alweer bijna uit zou moeten zijn ..

  4. @Paco: ja, je zou het ook eens moeten proberen 😉
    @Mirjam: zo’n zus is goud waard.
    @henriekah: je moet het gewoon een keertje doen, dat is het geheim…. gewoon doen.
    @Sannah: Nee, dit was de eerste keer zonder man en kids. Maar het was best lekker om eens eventjes helemaal ‘los’ te zijn….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s