Vrijdag – Dagboek

Woensdag 4 mei

Meteen bij het opstaan voel ik me moe en lamlendig. Het is nog steeds mei-vakantie en ik heb er moeite mee om een beetje ritme te creëren. Als ik me niet voorneem om iets te gaan doen, gebeurt het ook niet. En het enige dat ik wel onderneem mislukt: Ik probeer de batterijen van de fotocamera op te laden maar heb ineens geen flauw idee meer waar de oplader ligt. Nadat ik de meest voor de hand liggende plekken heb doorzocht zonder resultaat geef ik het maar weer op. So much voor deze dag, ik laat het maar een beetje over me heen komen. Niet handig natuurlijk met drie kinderen, ze zijn huilerig en dwars. Waarschijnlijk ligt het meer aan mij dan aan hen.

Donderdag 5 mei

Nieuwe dag, nieuwe kansen. Ik heb me voorgenomen om weer consequent te blijven naar de kinderen toe en deel de dag wat gestructureerder in. De kinderen weten even niet wat ze overkomt en dat resulteert in flink wat huilbuien. Ik bijt me er dapper doorheen. ’s Middags is het weer tijd voor de wekelijkse zwemles en Tom heeft er zin in: “Als ik vandaag goed mijn best doe, mag ik misschien wel door naar het laatste bad!”, hij straalt en herhaalt die zin onderweg naar het zwembad regelmatig. “Ja, schat, en als je door mag, eten wij taart om het te vieren!”, zeg ik spontaan. Tom glimt: “En mag ik dan kiezen wat voor taart?” Ik aarzel even, want meestal wil hij dan zelfgemaakte taart. Dan geef ik toe. “Dan wil ik monchou-taart.”, zegt hij met glunderende ogen. Tegen zoveel charme kan ik natuurlijk niet op en dus beloof ik hem monchou-taart als hij doorgaat.

Het is weer eens heet in het zwembad en de meisjes gedragen zich als kleine draakjes. Met klotsende oksels probeer ik ze te vermaken en ervoor te zorgen dat ze niet weglopen, maar blijven zal ik. Want Tom is zojuist naar het diepe bad gestuurd om te proberen of het al gaat en ik wil natuurlijk zien hoe het afloopt. Zou hij door mogen? In ieder geval vindt Tom het helemaal geweldig en hij springt met een lach van oor tot oor in het diepe bad. Eerst op zijn buik, dan op zijn rug, watertrappelen. De juf stuurt hem niet terug, zou dat betekenen dat hij mag blijven? Ik hang half over de afscheiding tussen de tribune en het zwembad om te zien wat er gebeurt, terwijl ik ondertussen probeer Emma en Fleur bij me te houden. Een hele klus. Dan, eindelijk, mag Tom bij de juf van het diepe bad komen. Ze geeft hem een sticker en dat betekent dat hij mag blijven. We zijn weer een stapje dichter bij het zwemdiploma aangekomen. Tom straalt, maar ik misschien nog wel meer. Ik ben trots op mijn kleine man én heel blij dat het einde van die eindeloze zwemlessen steeds dichterbij komt. Wat zou het heerlijk zijn als ik niet meer iedere week hoef te worstelen met twee onwillige peuters in een veel te warm zwembad.

Zondag 8 mei

Ik word vroeg gewekt door gedrein en gejengel uit de kinderkamer. Ik zucht en probeer me nog eens om te draaien, maar het gejengel wordt alleen maar luider. Ik probeer mezelf moed in te praten om eruit te komen, maar dan bedenk ik me ineens. Wacht eens even, het is moederdag! En dus geef ik Thijs een por. “Schat, de kinderen zijn wakker.” Hij kreunt half en draait zich van me af, het is duidelijk dat hij er ook geen zin in heeft. Maar ik zet door, vandaag is mijn dag. “Schat, jouw beurt vandaag.” Thijs komt half omhoog, kijkt me verstoord aan. Volgens mij wil hij de bal naar me terugspelen, maar dan verandert zijn houding. “Oh ja.”, zegt hij en voor ik het weet stapt hij uit bed. Gelukkig, hij heeft door welke dag het is en ik doezel weer even weg.

Een half uurtje later hoor ik gestommel op de trap, mijn ontbijtje komt eraan. Drie paar stralende kinderogen en één paar vermoeide mannenogen kijken me aan om het hoekje van de deur. “Mama, wakker worden!” Voor ik het weet maken de kinderen ruzie wie mij het eerste zijn cadeautje mag geven en slaperig besluit ik dat ze dan maar tegelijk hun cadeautjes moeten geven. Dat werkt en onder grote belangstelling pak ik de zelfgemaakte pakjes uit. Een gekleurd magneetje van Tom met heel veel hartjes erop, een onderzettertje met Emma’s foto, een waxinelichtje-houder in de vorm van een hartje van Fleur. Ze stralen als ze zien hoe blij ik met hun cadeautjes ben. Dan mag ik ontbijten onder vier paar toekijkende ogen. Alhoewel de kinderen al gegeten hebben voor ze boven kwamen, kijken ze iedere hap uit mijn mond en dus besluit ik de hapjes hier en daar wat uit te delen om mijn kroost tevreden te houden.

Na Emma’s middagdutje brengen we een bezoek aan mijn ouders. Het is prachtig weer en we zitten lekker in de tuin. Mijn zus en broertje zijn er ook met hun partners en kinderen, ik geniet er altijd enorm van om samen te zijn. De kinderen rommelen lekker in de tuin en we sluiten de dag af met een barbecue bij mijn ouders in de tuin. Moe, maar voldaan van de gezelligheid, gaan we ’s avonds weer naar huis. De kinderen liggen wat aan de late kant in bed, zeker aangezien morgen weer een gewone werk- en schooldag is. Maar voor deze ene keer vind ik dat niet erg.

Advertenties

8 reacties

Opgeslagen onder Vrijdag - Dagboek

8 Reacties op “Vrijdag – Dagboek

  1. Hoe trots kan je zijn als moeder he, als er weer een horde is genomen in de vorm van een badje verderop (-; Hier dochter nu ook net over naar het groepje waar ze trainen voor het afzwemmen… ben benieuwd of ze het nog voor de grote zomervakantie gaat halen, denk zelf eigenlijk van niet maar ze is zoooo trots!!

    • Megatrots! Ik heb mezelf ook vooral gezegd dat het waarschijnlijk écht niet meer voor de zomervakantie gaat worden… al hóóp ik er stiekem wel op, haha!

  2. ’t Is net of ik elke week je gezinnetje beter leer kennen. Alle ups en downs van het moederschap komen aan bod. Kortom: meid, trek je stoutste paar schoenen aan ga toch voor een blad schrijven!

  3. Kipdelek

    Ja, dit is ook mijn favorietste-categorie 🙂 (is geen woord, ik weet het!)
    Je schrijft zo heerlijk over alledaagse dingetjes en die ene keer in de week maakt dat het absoluut niet saai is. Waarna ik mezelf dus achter de oren ga krabben met het besef van de frequentie van mijn onzin.

    • Jij schrijft veel meer over ‘kleine momenten’, bij elkaar vormt dat wel een soort van dagboek, maar toch ook weer niet omdat het uiteindelijk maar hele kleine fragmenten uit je leven zijn. Deze categorie is écht een dagboek (al ben ik natuurlijk ook wel selectief), als ik dat iedere dag zou doen, zou je inderdaad in slaap vallen… Lekker door blijven schrijven hoor, ik geniet er in ieder geval altijd van!

  4. Lastig kan dat soms zijn he, kids vrij, uit je ritme, en dan toch proberen de moed erin te houden. Mijn ervaring hier is dat het eigenlijk pas leuk wordt als we er allemaal weer een weekje aan gewend zijn (maar meestal gaan ze juist dan weer naar school).
    Enne die monchou taart, is dat er nog van gekomen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s