Donderdag – Woordenstroom

Polderruzie

Langzaam reed Jorg door de polder, op weg naar huis. Hij was laat, want na de laatste les had hij zijn jas niet meteen kunnen vinden. Altijd hing hij hem op hetzelfde plekje aan de kapstok in de garderobe, maar vandaag was de plek leeg geweest. Verbaasd had hij stilgestaan en hoorde toen twee van zijn klasgenoten, Niels en Ed met elkaar geinen terwijl ze naar hem keken. Hij keek hen aan en besefte dat hij dat niet had moeten doen.

“Hé Jorg! Zoek je iets? Moet je je spullen toch een beetje beter opruimen joh!” Niels had schamper gelachen terwijl hij dat zei. “Ja joh! Maar voor een tientje helpen je wel met zoeken hoor!”, had Ed er geniepig achteraan gezegd. De beide jongens hadden elkaar aangestoten en voldaan om zich heen gekeken. Wat derdeklassers hadden hen ook gehoord en lachten half mee, bang om zelf gepest te worden. Jorg deed alsof hij hen niet hoorde, hij wilde de pestbui van zijn klasgenoten niet aanwakkeren. Niet dat dat hielp. “Zo,voel je je weer te goed om iets terug te zeggen? Dat je vader notaris is, maakt jou nog niet belangrijk hoor!” De spot in Ed’s stem was onmiskenbaar en Jorg huiverde eventjes. Alsof hij er iets aan kon doen, voor hem had dat helemaal niet gehoeven. Hij had het veel leuker gevonden als zijn vader met hem ging vissen, zoals Niels’ vader. Of kwam kijken bij voetbal, zoals die van Ed altijd deed op zaterdag. Maar nee, zijn vader was altijd te druk met het opmaken van testamenten, voorzitten van vergaderingen en bezoeken van de Rotary Club. “Nou, ik vroeg je iets!” Ed was dichterbij gekomen en praatte onnodig hard. “Nee hoor, dank je. Ik zal hem vast wel vinden.” Jorg mompelde een beetje en durfde Ed niet aan te kijken. “Nou, succes dan maar!” Ed grijnsde gemeen en liep Jorg voorbij, maar niet zonder eerst nog met zijn schouder tegen Jorg aan te botsen. “Oh, sorry, ik had je niet zien staan! Kom Niels, we gaan. Laat die sukkel maar zoeken” In het voorbijgaan trapte Niels nog net even op Jorgs’ tenen. Een scherpe pijn trok omhoog richting zijn knie, maar hij vertrok geen spier.

Pas toen ze helemaal uit het zicht waren, durfde Jorg zich om te draaien om op zoek te gaan naar zijn jas. De meeste schoolgenoten die hadden staan kijken waren alweer weg en de paar die er nog wel waren, keken hem niet aan. Hij speurde alle kapstokken af in de hoop dat hij zijn jas zag hangen. “Kan ik je helpen?” Jorg schrok op uit zijn overpeinzingen en draaide zich om naar de stem achter zich. Daar stond Jenna, ze was ruim een jaar jonger en zat in de derde klas. Dat kon hij er ook nog wel bij hebben, zo’n snotneus die zich met zijn zaken ging bemoeien. Zou vast nog meer pesterijen met zich meebrengen. Jorg schokschouderde. “Nee hoor. Ik kan heel goed zelf zoeken”, zei hij terwijl hij wegbeende, Jenna alleen achterlatend.

Uiteindelijk vond hij de jas aan één van de lampen die aan het plafond in de aula hingen. Hij zuchtte diep en liep toen naar de conciërge om een trap te halen, maar zelfs op het bovenste opstapje kon hij er niet bij. Hij vloekte, hoe hadden ze die jas ooit in die lamp gekregen, en ging terug naar de conciërge om een bezemsteel te halen. Vanaf de trap hengelde hij naar zijn jas en na een paar onhandige pogingen lukte het hem om de jas los te krijgen. Hij hield de jas triomfantelijk omhoog aan de stok en keek toen naar beneden. Een groepje schoolgenoten hadden het hele gebeuren met hun hoofden in hun nek staan volgen en gniffelden een beetje. Met een rood hoofd van schaamte was Jorg de trap afgeklommen.

Nu, op de fiets, zoog hij zijn longen vol lucht. Het was fris, maar wel aangenaam en de wolkenlucht was typisch Hollands: Grote wattenwolken dreven voorbij, terwijl de lucht zelf helderblauw was, Jorg hield er wel van en hij keek even omhoog. Één van de wolken had de vorm van een vliegtuig en hij droomde van een lange reis waarbij hij de piloot was. Hij zou naar Amerika gaan en het vrijheidsbeeld bezoeken. En ze zouden hem vast een held vinden omdat hij nog maar zestien jaar was en toch al kon vliegen. Misschien kreeg hij zelfs wel een onderscheiding voor zo’n uitzonderlijke prestatie en zou hij uitgenodigd worden op een groot feest ter ere van hem. Er zouden sprekers zijn die hem zouden roemen vanwege zijn bijzondere prestatie. En zijn vader zou vast en zeker ook komen en glimmen van trots. Misschien zou hij dan zelfs wel een vlucht met hem willen maken, of beter nog, misschien mocht hij dan wel zijn vaders’ privépiloot worden.

Al mijmerend sloeg hij de Achterweg in, een lange en rechte weg zonder huizen. Het was de laatste weg van het dorp waar hij woonde. Jorg trok zijn rugzak nog eens een beetje op. De tas was zwaar van de boeken en het gewicht trok aan zijn schouders. Hij keek naar de uitgestrekte weilanden, de sloot langs de weg en de bomen en bosjes aan de andere kant. Alles was hem bekend, hij woonde hier al zijn hele leven lang. Ineens hoorde hij gelach uit de bosjes en hij verstijfde, was dat Niels die hij hoorde? Weer gelach en daarna gefluit. Jorg keek naar de bosjes, maar zag niets. Toen hoorde hij iets suizen en voor hij het wist maakte zijn fiets een rare zwieper en viel hij met een smak op de weg, zijn benen nog half om de fiets geklemd. Hij was met zijn wang op de grond gevallen, zijn handen met de binnenkant naar beneden in de hoop dat hij de val een beetje kon breken. In zijn hoofd voelde hij een doffe, bonzende pijn en in zijn mond liep warme vloeistof. Hij probeerde het een beetje weg te slikken en werd misselijk van de weeïge smaak. Bloed, onmiskenbaar. Hij gorgelde en spuugde wat uit. Harde stukjes schuurden langs zijn lippen. Misschien wat grind van de weg of stukjes tand, hij wist het niet. Hij deed zijn ogen open en zag twee paar voeten dichterbij komen. Met moeite tilde hij zijn hoofd een beetje op. Hij kreunde toen hij zag hoe Niels en Ed zijn kant op kwamen.

“Zo Jorg, toch nog je jas gevonden zie ik? Wat jammer, er zit een scheur in, je moet wel een beetje beter op je nieuwe jas passen hoor! Wat zal pappie niet zeggen?” Niels grijnsde breed en schopte met een voet zachtjes tegen zijn onderbuik. Jorg kromp ineen van de pijn. Ondertussen liep Ed om hem heen. “Ja joh, die jas kun je beter weggooien, da’s niks meer.” Met een ruk trok hij de jas van Jorgs’ schouders en een scherpe pijn trok via zijn schouders naar zijn armen. Hij kreunde weer en zag hoe Ed de jas in de sloot gooide. “Ach, doen je schouders zeer knul? Zo hard gevallen? Kom maar, dan leeg ik je tas wel even, is ie niet meer zo zwaar!” Jorg onderscheidde de stem van Niels, maar kon hem niet zien. Hij hoorde ploffende en scheurende geluiden, dat moesten zijn boeken wel zijn. Hij probeerde zich om te draaien, maar dat zorgde voor zoveel pijn dat hij een kreet slaakte en weer neerviel. “Jij hebt wel heel veel pijn zeg, misschien moet je even naar een dokter!” Ed porde tussen zijn ribben en hij kromp ineen. “Alsjeblieft”, hijgde Jorg, “stop!” Hij kon zich niet bewegen van de pijn, maar voelde hoe hij nog een schop kreeg. Kwam er maar iemand om te helpen, hij kon de pijn niet meer verdragen. Nog een schop. Toen het geluid van een naderende auto.

“Shit, wegwezen joh, straks zien ze ons!” Jorg hoorde hoe Ed en Niels wegrenden en daarna hoe een scooter wegreed. De auto stopte. Het geluid van een dichtslaande portier weerklonk tussen zijn oren. Oh, die pijn in zijn hoofd, die bonzende pijn! Daarna een hand op zijn gezicht. “Jorg! Jorg, heb je pijn? Ik ben zo snel mogelijk hulp gaan halen, oh, gaat het met je?” Hij herkende de stem, maar kon het niet thuisbrengen. Daarna een diepe mannenstem: “Zo knul, dat ziet er niet best uit. Ik breng je naar het ziekenhuis.” Jorg schreeuwde het uit van de pijn toen de man hem optilde en hem voorzichtig op de achterbank van de auto legde. Zijn hoofd werd op iets zachts en warms gelegd, wat was dat? Hij opende zijn ogen een klein beetje en keek in Jenna’s bezorgde gezicht. Ze legde haar hand op zijn wang en glimlachte zwakjes. “Het komt allemaal goed Jorg, we gaan naar het ziekenhuis. Het komt echt allemaal goed.” Jorg hoorde het verdriet in haar stem en zuchtte. Hij voelde dat hij wegzakte. Alles zou goed komen, hij kon niets anders doen dan die woorden geloven.

onderwerp : verdriet, wolkenlucht, achterweg

volgende week : bedaren, schaduw, bakkersvrouw

Wil je meedoen? Dat kan. Gebruik de drie woorden voor volgende week in een verhaal van 750 tot 1500 woorden. Als je het verhaal op je blog wilt plaatsen, vraag ik je te wachten tot donderdag 27 april. Verder ben je nergens aan gebonden. Je hoeft niet door te linken naar mijn blog, ik ga niemand beoordelen. Ik ben deze schrijfopdracht begonnen om mezelf te inspireren en vind het leuk als dat ook weer anderen inspireert. Als je het leuk vindt, kun je in de reacties natuurlijk altijd een link naar je eigen verhaal plaatsen zodat anderen je weten te vinden. En als ik een verhaal tegenkom dat ik zou willen delen, zal ik je misschien wel vragen of ik het ook hier mag plaatsen (met naamsvermelding natuurlijk). Ik ben benieuwd!

Advertenties

10 reacties

Opgeslagen onder Donderdag - Woordenstroom

10 Reacties op “Donderdag – Woordenstroom

  1. Heb je tips voor me om zoiets aan te pakken?
    (please??)
    Groetjes!

  2. Elly

    iedere keer weer een boeiend verhaal, knap geschreven

  3. Bedankt voor je mail, ik heb ‘m toch gekregen! En bedankt voor de tips. Ik eh…ga een keer proberen een verhaal te fabriceren. Des te harder ik mn best doe, des te minder er uit mijn pen komt (ik schrijf nog ouderwets met pen op papier,..) Groetjes!

    • Oh toch? Super! Ik ben heel benieuwd, het is vaak gewoon een kwestie van proberen en misschien eerst ’s een tijdje broeden op leuke, interessante verhaallijnen. En als je eenmaal de slag te pakken hebt, gaat het vaak haast als ‘vanzelf’.

      Met pen en papier schrijven is wel prettig, alleen het overtikken vind ik vervelend. Dat doe ik dan vaak niet meer…

  4. Ik moet denken aan een gebeurtenis bij peter R de Vries die minder goed afliep. Mooi geschreven sgattepatat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s