Dagelijks archief: 19 april 2011

Dinsdag – Blogmening

Geven en Krijgen

Als iemand iets aan me geeft, ben ik daar vooral heel erg blij mee. Zelfs als het iets is dat ik niet zo heel erg gauw zou kiezen als ik de keuze had. Maar gewoon, omdat die persoon aan mij denkt, ben ik er al blij mee.

Als Thijs bijvoorbeeld iets te eten voor me maakt, zal ik niet zo gauw zeggen dat hij meer zout/ minder sambal/ meer kruiden had moeten gebruiken. Of dat het nét iets te gaar is. Niet omdat ik bang ben om hem te kwetsen, maar gewoon omdat ik het leuk vind dat hij speciaal voor mij iets wilde maken en dat voor mij het belangrijkste aspect is. Alleen als hij er echt heel specifiek naar vraagt, zal ik proberen zo tactisch mogelijk mijn mening te geven.

En als ik van iemand iets krijg wat ik echt niet lekker vind (iets met kokos bijvoorbeeld), of -laten we het eens even uit de voedselsfeer trekken- iets wat ik echt lelijk vind, dan zal ik dat ook niet zo gauw laten blijken. Want, nogmaals, ik vind het gewoon leuk dat iemand aan mij denkt. En dan zet ik dat lelijke bakje dus gewoon op mijn salontafel. Niet dat ik nooit aangeef dat ik ergens niet van houd of iets niet mooi vind. Natuurlijk wel. Maar niet op het moment dat ik de verkeerde keuze heb gekregen. En daarnaast geloof ik gewoon graag van mezelf dat er niet zoveel is waar ik echt een hekel aan heb. Of dat waar is weet ik eigenlijk niet eens zo heel goed, dat zou je misschien eens aan Thijs of mijn moeder moeten vragen.

Ik ken ook mensen die daar dus niet aan beginnen. Cadeau’s die niet in de smaak vallen worden bij de omgeving bekritiseerd zodra de gever naar huis is en soms zelfs – als de gever wat dichterbij staat- meteen teruggeven met woorden in de strekking als ‘Het spijt me, maar deze kleur vind ik eigenlijk niet zo mooi’. Of ze bespreken uitgebreid wat er allemaal is misgegaan aan het eten dat bereid is (de saus is te dun, de aardappelen te lang voorgekookt, wat dacht je in ’s hemelsnaam toen je ervoor koos om om chocolade en garnalen te combineren). Alles onder het mom van openheid. ‘Dan weet je tenminste wat je aan me hebt’, lijkt men dan te denken.

Bij sommigen werkt dat misschien zo. Maar bij mij niet. Ik word er onzeker van, zelfs als mijn cadeau niet wordt teruggegeven of als mijn eten niet wordt afgekraakt ben ik bang dat er toch iets mis mee is. Want als iemand zoveel eisen stelt en zo kritisch is, zal er haast altijd wel iets mis zijn, is mijn gedachtegang. En dus koop of kook ik liever helemaal niets meer voor die persoon, bang om afgewezen te worden.

Ik zeg niet dat ik het beter aanpak dan degene die alles eerlijk toegeeft. Integendeel, ik denk dat voor beide kanten iets te zeggen valt. Maar feit is dat het mij gewoon wat minder ligt als een ander recht voor zijn raap cadeaus afwijst. Wat ik me minder goed kan voorstellen is het tegenovergestelde: waarschijnlijk kan iemand die dat doet weer minder met mijn reactie.

Hoe zit het met jou? Heb jij liever iemand die het gewoon duidelijk zegt als een cadeau niet zo goed gekozen is? Of zie je liever een dankbaar gezicht, zelfs als je eigenlijk helemaal mis zat?

7 reacties

Opgeslagen onder Dinsdag - Blogmening