Donderdag – Woordenstroom

Keerpunt

Met een verwrongen gezicht verkruimelde ze het bierviltje dat op het tafeltje voor haar lag terwijl ze Jos zag weglopen. Had hij haar zojuist echt gezegd dat hij op haar uitgekeken was? Had hij echt gezegd dat hij niet begreep dat ze überhaupt ooit relaties had gehad? Ze kon het niet geloven en probeerde zich te vermannen. De tranen zaten hoog, maar ze wilde niet huilen. Niet hier, niet in haar favoriete kroeg waar zo’n beetje iedereen haar wel kende. Was het niet bij naam, dan wel van gezicht. Hadden anderen hen gehoord, of misschien aan hun lichaamstaal gezien dat het geen aangenaam gesprek was geweest dat ze hadden gevoerd? Ze wist het niet, was haar omgeving eventjes helemaal uit het oog verloren toen Jos zijn harde woorden sprak en vervolgens hun relatie had verbroken.

Voorzichtig keek ze om zich heen. Aan de bar zag ze Jelle en Mark zitten, goede kroegvrienden. Ze hadden duidelijk lol met elkaar en letten helemaal niet op haar. Langzaam drongen de normale cafégeluiden tot haar door. Levendige gesprekken, gelach en het getinkel van ijs in de glazen. De koffiebonen werden luidruchtig gemalen door de koffiemachine en voetstappen klonken hard door op de houten vloer. Haar blik kruiste die van de barman, Max. Hij knipoogde naar haar en hield vragend een glas omhoog. Ze knikte en hij schonk nog eens voor haar in. Toen hij naar haar tafeltje kwam, zette hij het glas voor haar neer en klopte haar eventjes op haar schouder. ‘Niet te serieus, meisje, daar is het leven veel te kort voor!’ Voor ze kon antwoorden was hij al op weg naar zijn volgende klant en bleef ze weer alleen achter.

Bibberig dronk ze haar drankje op en flarden van het gesprek met Jos drongen zich aan haar op. ‘Ik dacht dat je mijn leven leuker zou maken, niet saaier!’ ‘Je bent een blok aan mijn been.’ ‘Je zoent belabberd!’ De woorden deden weer zeer. Ze dacht terug aan het begin van hun relatie. Hoe zorgzaam Jos was geweest. Hoe levendig hun gesprekken waren geweest. Ze dacht eraan dat ze helemaal niet had gemerkt dat hij zichzelf van begin af aan al beter had gevonden dan haar. In het begin waren het ook maar kleine opmerkingen geweest die daarop hadden gewezen. ‘Nee liefje, dat is wel een beetje naïef.’ Woorden van die strekking had hij vaak haast liefkozend uitgesproken. En op een vreemde manier had ze zich daardoor heel veilig bij hem gevoeld. Hij zou haar in al haar naïviteit wel beschermen.
Maar met de tijd werden de opmerkingen explicieter, dominanter. Soms lachte hij vergoeilijkend naar hun gezelschap als ze in zijn ogen een domme opmerking maakte. ‘Ach, ze heeft natuurlijk ook geen universiteit gedaan.’ Aarzelend had ze dan meegedaan als iedereen in lachen was uitgebarsten. Die momenten waren naar, maar daartegenover stonden de vele momenten waarop hij zo attent was dat ze het gevoel had gehad op watten te lopen. Ze herinnerde zich hoe hij haar had overstelpt met cadeau’s, hoe hij zo galant de deuren voor haar had opengehouden.

Inmiddels was haar drankje op en ze keek om zich heen. Jelle en Mark zaten nog steeds aan de bar, en deze keer zagen ze haar zitten. Jelle wenkte haar. Ze had helemaal geen zin om op te staan, maar wilde ook niet weigeren en dus schoof ze haar stoel naar achteren. Bij het opstaan merkte ze pas dat ze in een verkrampte houding had gezeten, haar lijf voelde stram aan. Met moeite kwam ze overheid. ‘Zo, slome, ben je er eindelijk?’ zei Mark spottend toen ze bij de jongens was aangekomen. Luid gelach volgde op zijn grap. Ze staarde hen aan en plotseling besefte ze wat er de laatste twee jaar met Jos was gebeurd. Langzamerhand was ze in zijn subtiele woorden gaan geloven. Ze was haar spontaniteit verloren en had zichzelf tot het beeld gemaakt dat hij van haar geschetst had. Ze was onbetekenend geworden, eenvoudig en inwisselbaar. Uit angst om uitgelachen te worden. Ze was vergeten waar ze goed in was, vergeten dat ze de moeite waard was. Omdat ze had gedacht dat Jos gelijk had gehad.
Jelle en Max waren stil geworden van haar starende blik en keken haar schaapachtig aan. ‘Ja,’ zei ze, ‘ik ben er eindelijk. Ik ben er eindelijk achter dat ik hier niet bij hoor!’ Ze zag nog net hoe ze elkaar verbaasd aankeken voor ze zich op haar hakken omdraaide en met gedecideerde stappen het café verliet. Ze had haar beslissing genomen. Vanaf vandaag zou ze weer worden wie ze altijd was geweest.

onderwerp            : keerpunt
volgende week    : bedrog, zomerregen, stadsbrug

Wil je meedoen? Dat kan. Gebruik de drie woorden voor volgende week in een verhaal van 750 tot 1500 woorden. Als je het verhaal op je blog wilt plaatsen, vraag ik je te wachten tot donderdag 21 april. Verder ben je nergens aan gebonden. Je hoeft niet door te linken naar mijn blog, ik ga niemand beoordelen. Ik ben deze schrijfopdracht begonnen om mezelf te inspireren en vind het leuk als dat ook weer anderen inspireert. Als je het leuk vindt, kun je in de reacties natuurlijk altijd een link naar je eigen verhaal plaatsen zodat anderen je weten te vinden. En als ik een verhaal tegenkom dat ik zou willen delen, zal ik je misschien wel vragen of ik het ook hier mag plaatsen (met naamsvermelding natuurlijk). Ik ben benieuwd!

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Donderdag - Woordenstroom

2 Reacties op “Donderdag – Woordenstroom

  1. Oh, het lijkt me mieters om een verhaal te schrijven met als uitgangspunt jouw drie woorden. Maar hoe pak je zoiets aan? Begin je zomaar ergens in het midden, schrijf je op de automatische piloot (tegen writersblock)? Maak je een plan? Echt, geen flauw idee…Klinkt misschien een beetje dom, maar als ik ’t niet vraag kom ik er ook niet achter. Dus Judith, als je een paar kleine tips voor me hebt, ga ik het zeker proberen! Uiterst bescheiden uiteraard….
    Mijn complimenten overigens voor je eigen schrijfsels. Je heb ook nog van je blog een prachtig nieuwe site gemaakt. I’m impressed!.

    • Dat is een beetje verschillend. Soms weet ik al precies welke kant ik op wil, soms heb ik geen flauw idee en begin ik maar gewoon. Deze week dacht ik steeds: ‘Oh ja, ik moet nog iets schrijven, maar wat dan?’ Pas op de laatste dag begon ik eraan, maar ik wist alleen welke sfeer ik wilde neerzetten, dus daar begon ik mee. Tot op het laatste moment wist ik niet wat er met het hoofdpersonage moest gebeuren, ik zat er zelf een beetje mee in mijn maag! Maar uiteindelijk kwam de wending in het verhaal voor mij heel natuurlijk.
      Soms zeggen schrijvers weleens dat ze het zelf ook spannend vinden hoe het verhaal verloopt en dat geldt voor mij ook, sommige dingen gebeuren gewoon haast buiten mij om. En dat vind ik dus ook zo leuk aan schrijven.
      Dus tja, uiteindelijk moet je er gewoon voor gaan zitten en proberen. De woorden kunnen helpen als uitgangspunt: hoe wil je ze terug laten komen, gebruik je de oorspronkelijke betekenis van het woord of geef je er een draai aan? Hoop dat het helpt, ik ben benieuwd naar het resultaat!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s