Maandag – Mamatijd

Mijn eerste kleine teleurstelling in het moederschap kwam op dag vier na de geboorte van Tom. Het was een enorme opgave om hem te laten drinken en meestal lukte dat niet. Op dag drie kwamen we thuis uit het ziekenhuis en daar troffen we de liefste en beste kraamverzorgster ooit. Zij had meteen door dat Tom moest drinken bij de eerste kik en dus kwam ze om de haverklap met hem aangesneld, want ‘hij moest drinken’. Of ik nou net met mijn make-up bezig was, aan de telefoon zat of op de wc, ik moest meteen mijn bezigheden onderbreken om mijn kleine knulletje te voeden. Ik was natuurlijk hartstikke blij dat hij eindelijk dronk, maar het viel me ook zwaar om zo in dienst van mijn kind te staan en hem te voeden met de ene helft van mijn gezicht nog onopgemaakt, met honger of terwijl ik eigenlijk had gedacht eindelijk eens eventjes niets te hoeven doen.

Op dag vier kwam de kraam weer aangelopen met Tom terwijl ik net een stukje in mijn dagboek zat te schrijven. “Hij moet weer drinken hoor!”, riep ze vrolijk. De moed zakte me in de schoenen, want ik had er eventjes helemaal geen zin in. Toch toverde ik een glimlach op mijn gezicht en pakte ik hem van haar aan. Ze keek me even onderzoekend aan: “En, valt het je nog niet tegen?” De glimlach op mijn gezicht trok nog hoger op. “Nee hoor, ik vind het héérlijk!”

Ik gaf niet toe dat het me vies tegenviel om op dag vier al ‘geen zin’ te hebben om voor mijn kind te zorgen. Ik had er immers maanden naar uitgekeken dat hij geboren zou worden en nu was hij er dan eindelijk en ik had geen zin! Inmiddels zou ik een enorme lijst kunnen maken van al mijn tekortkomingen als moeder, maar ik heb geleerd dat ze erbij horen. En dus geef ik ze ook ruiterlijk toe. Maar die allereerste keer, die zal ik nooit meer vergeten.

En jij, wanneer was jouw eerste teleurstelling in het moederschap?

Advertenties

4 reacties

Opgeslagen onder Maandag - Mamatijd

4 Reacties op “Maandag – Mamatijd

  1. marjolein

    Hallo Judith,
    je kent mij niet, maar ik vond het altijd erg leuk en herkenbaar om jouw stukjes bij “Incinta” te lezen. Ben daardoor nu ook erg benieuwd naar je nieuwe concept.
    Zag dat alleen jouw naam niet gefingeerd zou zijn, maar in dit stukje heb je het zowel over ‘Tom’ als over ‘Thijs’…

    Tot de geboorte van mijn 2e heb ik denk ik heel veel in het moederschap voor lief genomen. Mijn bewuste teleurstelling in het moederschap kwam eigenlijk toen nummer 2 niet zo’n makkelijke slaper bleek te zijn en wij na 4 maanden voor zeker 2 jaar vele uren ’s nachts wakker waren. Toen heb ik mij zo nu en dan toch stiekem een beetje afgevraagd wat me in hemelsnaam bezield had om nog een 2e kindje te willen krijgen, terwijl we het eigenlijk zo goed hadden met z’n 3-tjes. Begrijp me niet verkeerd, ik ben meer dan blij met haar komst en wil haar voor geen goud meer missen. En gelukkig gaat het slapen de laatste tijd ook wat beter.

    Succes met “Intussen” en ik hoop regelmatig weer vele leuke, mooie, soms ontroerende en vaak herkenbare teksten te mogen lezen.

    Met vriendelijke groet,
    Marjolein

    • Hallo Marjolein,

      Wat leuk dat je jezelf nu op Intussen bekend maakt (en bedankt dat je me op de naamwisseling wees, ik moet zelf ook nog een beetje wennen blijkbaar. Thijs is de gefingeerde naam voor Man, maar hij komt in dit stukje natuurlijk helemaal niet voor, haha!).

      Ik begrijp denk ik wel wat je bedoelt, ik heb denk ik wel een beetje hetzelfde ervaren met onze jongste, Emma. Die eerste jaren kunnen gewoon trópenjaren zijn en dan is het heel menselijk als je je af en toe afvraagt waar je toch aan begonnen bent…. En inderdaad, dat doet niets af aan het feit dat je je jongste nooit meer zou willen missen. Die tegenstrijdigheid is soms haast niet uit te leggen hè?

  2. Bij beiden kindertjes vielen zoals je weet bij mij de eerste weken en bij de tweede zelfs maanden vies tegen. Huilbaby’s, geen moedergevoel, eindeloos slapeloze nachten depressie.
    Gelukkig is dat nu voorbij. En nu…….
    Geniet ik van hen…
    Wat gaat de tijd snel he

    • Gelukkig komt het uiteindelijk helemaal goed, maar wat kun je je dan belabberd voelen die eerste tijd hè? En dan voel je je dáár weer schuldig over. Zucht….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s