We gingen naar het zwembad. Tom voor het eerst met zijn B-diploma op zak en Fleur en Emma keurig met hun zwemvleugeltjes om. Knalroze, van Hello Kitty, want dat vinden ze leuk. We plonsden in het water, spetterden elkaar nat. Tussendoor aten we kaasstengels en krentenbollen en snackten we een zakje chippies weg.

En toen werd het tijd om naar huis te gaan. We zetten Fleur en Emma op de kant, Tom mocht nog heel even doorspelen. We pakten de opblaaskrokodil om die leeg te laten lopen. Fleur draalde een beetje en Emma stond boos naast me: ze wilde nog niet naar huis. Ik draaide me om en pakte iets op. Daarna draaide ik me terug. Het duurde nog geen seconde, maar ineens was kleine Emma helemaal nergens meer te bekennen.

We splitsten meteen op, al snel zag ik dat Emma echt niet in ons gedeelte van het bad kon zijn. Thijs kwam terug, hij zag haar ook nergens. We splitsten weer op en zochten verder. Maar we vonden haar niet. Ondertussen zette Fleur, die ik aan haar hand meesleurde, het op een huilen. Ik sprak een badjuf aan, zij gaf het door aan haar collega’s.

Wij zochten verder en ik irriteerde me een beetje omdat ik geen enkele badmeester of -juf in paniek zag rondrennen. Logisch, want zij bleven natuurlijk keurig op hun posten om het hele bad te kunnen overzien. Maar toch.

Een hele lange tijd -waarschijnlijk een halve minuut- later, zag ik Thijs weer. Met Emma op zijn arm. Ze was weggelopen omdat ze niet naar huis wilde. Zucht. Eigenwijs ding. Eigenwijs, lief, schattig, ongelooflijk eigenwijs ding.

Wat was ik blij toen we gewoon weer met ons vijfjes naar huis reden.

Maar binnenkort is het uit met de pret, want we besloten gisteren dat we ons het ding niet meer kunnen veroorloven. We nemen de zakelijke auto van Thijs in de bijtelling (dat moet snel, want je betaalt voor het hele jaar, zelfs als je pas in juni privé zou gaan rijden) en verkopen onze zilvergrijze station. Fijn groot, te zwaar, te duur.

Voor zolang als het duurde was het fijn, maar de realiteit haalt ons in. Als gezin met jonge kinderen en een modaal inkomen, zijn wij voor de overheid een prima groep om op te bezuinigen. Helaas, maar begrijpelijk. Wij halen de broekriem dus maar wat strakker aan. En zijn blij met alle andere luxe die we nog wel hebben, want zo is het natuurlijk ook wel weer.

Bijkomend voordeel van een paar maanden uit de running zijn, is al die tijd voor mijn nieuwe hobby: Breien. Lekker makkelijk op de bank, muziek of tv aan en rommelen maar.

Bijna ongemerkt produceerde ik mijn eigen sjaal met bloemetjes, een knalroze sjaal met leuk motief voor Fleur, een kussen van grofgebreide wol voor mijn schoonmoeder (nog niet verder vertellen, ze krijgt het zondag als ze jarig is) en nu heb ik een uitstapje gemaakt naar de haaknaald en maak ik iets stoers voor Tom. Hij vindt het heel leuk en zei gisteren tegen me: “Ik kan wel zien dat u het leuk vindt om iets voor andere mensen te maken, daar ben ik heel blij mee.” Wijsneus.

Wat ik aan het maken ben? Op de foto zie je de onderdelen die al klaar zijn. Wie het weet, mag het zeggen.

Daar zit ik dan. Thijs is jarig, hij ligt nog in bed. Ik zit op de bank, nog steeds een beetje gammel van de buikgriep. Geen ontbijt op bed voor de jarige, we hebben niets in huis, geen taart en ook geen cadeautje. Een buikgriep en een begrafenis in één week tijd veranderden de prioriteiten een beetje.

Gelukkig zorgde Tom voor een vrolijke noot: hij maakte vanmorgen zelf versieringen en plakte ze op Thijs’ stoel. Jammer genoeg trekt Emma ze er in de tussentijd weer vanaf. Hopelijk komt Thijs gauw beneden, dan ziet hij nog welke moeite zijn zoon voor hem heeft gedaan.

Vanmiddag vieren we een klein feestje met de kinderen, al hebben zij ook nog geen cadeautje voor hun vader, dat had ik natuurlijk moeten regelen. En als we taart eten, komt dat omdat Thijs die zelf is gaan halen. En vanavond komen de volwassenen voor een hapje en een drankje. Die Thijs zelf zal moeten klaarmaken.

Ik denk dat we het volgende week nog maar een keertje over moeten doen, als iedereen beter is. Hoe dan ook, vandaag is Thijs 32 jaar. En ik hou van hem en hij van mij. En hij mag uitslapen vandaag. Dat zijn best wel weer fijne dingen.

Ookal ben ik 31, ik vind mezelf nog steeds een meisje. Oké, ik heb inmiddels drie kinderen en ik ben (klein detail) alweer bijna tien jaar getrouwd. Maar als ik aan mezelf denk, zie ik een meisje. En wat ik als meisje graag deed, doe ik nu nog steeds met veel plezier: wegzwijmelen bij prachtige bruidsjurken.

Toen ik ontdekte dat Net5 een serie uitzendt met de naam ‘Say Yes to the Dress’, werd ik heel blij. In een half uurtje tijd komen er drie bruiden voorbij die op zoek gaan naar De Jurk met een camera erbij. Vanuit mijn luie stoel leef ik mee met bruiden die het maar niet eens worden met hun bemoeizuchtige moeder, zijn gevallen voor een veel te dure jurk of óveral wel iets op aan te merken hebben. Ze zijn soms zachtaardig, soms besluiteloos en soms regelrechte kattekopjes. Maar ik geniet me suf, vooral als dan het moment komt waarop de bruid begint te stralen als ze haar droomjurk aantrekt. Ineens klopt het hele plaatje en ik zit op het puntje van mijn stoel. Wordt ze het eens met haar gezelschap, herkennen zij ook dat universele moment waarop de bruid haar jurk gevonden heeft? Soms gaat het van een leien dakje, maar andere keren moet er harder gewerkt worden. Er komt een adviseur bij om de bruid met sluier en sieraden te tooien in de hoop dat moeder of de schoonfamilie toestemt. En als het dan lukt, zak ik met een gelukzalige glimlach weer achterover in mijn stoel. Pff, dat was op het nippertje, maar gelukkig, deze bruid is gered.

En als ik er dan nóg geen genoeg van krijg, surf ik nog even naar Style me Pretty. Een site vol met de mooiste foto’s van allerlei soorten bruiloften. De één nog leuker gestyled dan de ander. Gekke schoenen, originele naamkaartjes, bijzondere decoraties of één kleur tot in het kleinste detail verwerkt. De misselijkheid van mijn buikgriep verdwijnt even en ik droom er op los bij zoveel moois en romantisch.

Noem me maar een meisje-meisje, een tutje of een theemuts. Maakt mij allemaal niets uit, ik word gelukkig van bruiloften en trouwjurken. Zucht, kon ik zélf nog maar een keer de bruid zijn.

‘Ik ben misselijk mama’, klaagt Tom als ik hem voor de zoveelste keer zeg dat hij moet opruimen. Ik ga er niet op in, vertel hem dat het klaar is met zijn smoesjes en dat hij zijn vriendje naar huis moet brengen. Eindelijk zit de lego in de bak en brengt Tom zijn vriendje naar beneden. Vriendje is geen flat-kind en weet geen raad met liften. Tom wel, ook wel logisch als je er zelf woont, en helpt vriendje in en uit de lift.

Tien minuten later staat Tom met de buurvrouw voor de deur. ‘Hij heeft gespuugd,’ zegt buurvrouw en wijst door de galerij-ramen naar een plekje bij de bomen. ‘Daar, met die witte klodders.’ Ik kijk mee, al heb ik verder ook niet zoveel aan die informatie, bedank haar en neem mijn (blijkbaar toch) misselijke mannetje weer mee naar binnen. Daar spuugt hij nog een keer of drie en vertrekt hij vrijwillig een uur te vroeg naar zijn bed.

‘s Avonds zit ik alleen op de bank. Thijs is weg en ik zap lusteloos langs de tv-kanalen. Ik voel me niet zo lekker. Eigenlijk ook een beetje misselijk. Nog voor Thijs thuis is, lig ik in bed. Mijn maag draait een beetje. Slapen is het fijnste, bedenk ik me en ik doezel koortsachtig weg.

De volgende ochtend beland ik samen met Tom onder een dekentje op de bank, buikgriep is besmettelijk.

Terwijl ik niet hier was, gebeurde er gelukkig best nog weleens wat. Zo breide ik mijn eigen sjaal met bloemetjes. Ik ben er best tevreden over. Én ik kreeg iets leuks van haar, dat gaf ik een mooi plekje in mijn keuken. Ben ik ook al best tevreden over. Tussendoor ging het ook weleens niet goed, ik schreef er eerder wel een beetje over. Maar dat is nu zo goed als achter de rug. Fijn om me weer op léuke dingen te kunnen richten.

Vandaag stapte ik bij mijn vader in de auto. Mijn moeder en mijn zus waren er ook en mijn broers volgenden in een andere auto. We gingen een uur naar het noorden, naar de Heimat van mijn vader. We keuvelden wat tijdens dat uur rijden, terwijl we steeds dichterbij kwamen, haalden herinneringen op en vertelden over onze kinderen. Onderweg pikten we oma nog op. Ze was een beetje in de war en erg verdrietig.

Bij mijn tante stapten we uit. Schudden handen en condoleerden elkaar. We dronken koffie en er werden wat woorden gesproken. Wijze, verdrietige, opbeurende woorden. Oma huilde en van lieverlee deed iedereen mee. Zelfs de mannen pinkten een traantje weg. Daarna stapten we in de auto en reden we stapvoets achter de lijkwagen aan. Oma was stil, wij maakten hier en daar een losse opmerking over de omgeving, mijn vader haalde nog wat herinneringen op.

Bij de begraafplaats voegden nog wat anderen zich bij ons gezelschap. De ex, wat bekenden van familieleden en met die kleine groep volgenden we de mannen die de kist naar het familiegraf droegen. Er werd hier en daar nog wat gekeuveld. Over hoe mooi de begraafplaats is, over het weer, over de vorige keer dat we hier liepen, over oma die in een auto voor de stoet reed, het was te ver voor haar om te lopen. Eenmaal ter plaatse, verzamelden we ons om het graf, spraken een gebed uit en de kist werd in het graf bij opa gezet. Er waren tranen, er was pijn, er waren even geen woorden meer.

Na afloop verzamelden we weer bij mijn tante. We aten soep en broodjes, er werd zachtjes gepraat, herinneringen opgehaald, nieuwtjes uitgewisseld en daarna was het tijd om te vertrekken. We kwamen met niets en gingen ook weer weg met niets.

Hij was mijn oom,

het broertje van mijn vader,

de jongste zoon van mijn oma.

Terwijl de Top-2000 voorbij kabbelt, brei ik mezelf naar 2012. Twee recht, twee averecht, twee recht, twee averecht. Voorspelbaar en rustgevend. Het is minstens vijftien jaar terug dat ik voor het laatst breide, maar grappig genoeg verleert een mens dat soort dingen niet zo gauw.

Het begon met een middagje bij schoonzusje Iris, die gezellig op de bank zat te breien. Ik grapte erover en kreeg pardoes zelf een breiwerk in mijn handen geduwd. Voor ik het wist, zat ik lekker een eind weg te breien en voelde ik hoe het handwerk me een rust gaf die ik al maanden niet meer had gehad. Het is zo lekker basaal om steek na steek te breien en dan te zien dat daar dan weer een lapje uit ontstaat, helemaal zelf gemaakt. Ik nam me hardop voor om thuis ook te gaan breien in plaats van de eindeloze stroom Facebook-spelletjes die ik gebruikte om mijn energieloze tijd door te komen en kreeg mijn eerste breiwerk sinds jaren van Iris mee naar huis.

Het kostte me nog wel wat moeite om mijn virtuele wereld te verlaten voor de nieuwe hobby, maar al gauw merkte ik hoeveel meer voldoening het me geeft om iets in de echte wereld te creëren in plaats van de virtuele. Als ik brei, voel ik de structuur van mijn lapje, terwijl ik naar de structuur van mijn virtuele vloerkleed alleen maar kan raden. Ik voel ook ineens de enorme behoefte om voor iedereen om me heen allerlei moois te gaan breien. “Kijk eens, voor jou, met liefde gemaakt.”, zeg ik dan als ik het trots overhandig, terwijl de ontvanger de hippe sjaal verrukt bekijkt. Voor het gemak vergeet ik eventjes dat veel mensen zelfgemaakte spulletjes maar ‘boring’ vinden.

Voorlopig ben ik ook pas op 1/6e van mijn eerste project: een lange, dunne sjaal voor mezelf in hardgroen. En als ik uitgebreid ben, haak ik er ook nog wat bloemetjes op in dezelfde kleur. Of misschien in knalroze, daar ben ik nog niet helemaal uit. En daarna maak ik van superdikke wol een bakje voor op de kamer van Tom. En daarna een knalroze sjaal voor Fleur en misschien ook nog wel een muts erbij. En kussens voor op de bank.

Ik brei mezelf het jaar uit en dat vind ik helemaal niet erg, want dit jaar was niet helemaal wat ik ervan gehoopt had. Maar 2012 wel, want dat breien, dat wordt het vast he-le-maal!

De laatste trend die wij gesignaleerd hebben, is de mawk-mawk-mawk-mawk-aahw-trend. De-wat-trend, wil je weten? Nou, in gewoon Nederlands zouden we zeggen: Mag ik, mag ik, mag ik, mag ik, aahw? Maar Tom zegt dus de hele dag: mawk Wii-en, mawk tv kijken, mawk buiten spelen, mawk drinken, mawkke koekje? Soms zeggen we ja. En soms zeggen we nee. En dat nee, dat wordt tegenwoordig standaard beantwoord met een teleurgesteld ‘aahw’ van zoonlief. Geen idee waar dat vandaan komt, hij zal het wel op school gehoord hebben. Na een paar dagen ge-aahw, van Tom’s kant, besloot Thijs er een grapje van te maken en bauwde: ‘Mawk, mawk, mawk, mawk, aahw?’ Tom begon onbedaarlijk te giechelen en rolde over de grond van het lachen terwijl hij zijn vader al hikkend imiteerde. Ziedaar, de trend was geboren.

Dus, kom je langs een huis en hoor je ineens ‘mawk, mawk, mawk, mawk, aahw’, gevolgd door gegiechel van een bijna-zevenjarig? Dan ben je hoogstwaarschijnlijk bij ons in de buurt aangekomen, ‘t is maar dat je het weet.