Over Judith

Judith is een 30-jarige moeder van drie kinderen. De oudste zes, de jongste twee. Met liefde al negen jaar getrouwd. Parttimer, huisvrouw, dochter, zus en vriendin. Het liefste doet ze alles meteen goed, maar ze heeft inmiddels geleerd dat het leven zo niet in elkaar zit. En dus neemt ze genoegen met wat wél gaat. Ze leert om tevreden te zijn, maar dat valt soms nog wel een beetje tegen. Judith is de enige naam die niet gefingeerd is op Intussen.

Thijs is de man van Judith. Ook 30 jaar, vader van drie. Nuchter en recht door zee, maar ook zorgzaam en liefdevol. Thijs is niet zijn echte naam.

Tom is Judith’s oudste zoon.  Zes jaar, een echte knul. Houdt van Lego, dino’s en Playmobil. Onvoorzichtig en roekeloos, zoals het een echte jongen betaamt. Maar ook zachtaardig en gevoelig. Tom is niet zijn echte naam.

Fleur is de middelste. Drie jaar, een meisje-meisje. Houdt van puzzelen, kleuren en kleien. Draagt liever een broek, maar beweegt zich uiterst sierlijk. Ze is rustig en volgzaam, als iets haar niet zint wordt ze niet boos, maar piept ze een beetje. Judith noemt haar vaak  ‘vlindertje’.  Fleur is niet haar echte naam.

Emma is de jongste. Twee jaar, een meisje met een lage stem. Houdt van poppen, kleuren en blokken. Wil het liefste iedere dag een rokje aan. Kan soms flinke driftbuien hebben als ze boos wordt. Aan de andere kant houdt ze enorm van knuffelen en kusjes geven. Judith noemt haar vaak ‘prinses’. Emma is niet haar echte naam.

Judith is ook op andere plaatsen op internet te vinden:

Meest recente berichten

Meeleven

Posted on by Judith
4

 

Dat je kind op schoolreis gaat en niet terug komt. Dat is zo’n universele angst die iedere ouder wel kent. Meestal doen we het af met: ‘Wat kan er nou gebeuren?’ en ‘De kans dat er iets gebeurt is zó klein.’ Maar ja, áls die kleine kans zich dan toch voordoet, dan is het meteen ook dramatisch.

Je kind dood, of zwaargewond en het gebeurde terwijl jij er niet bij was. Je kon je kind niet beschermen (ook al weet je misschien wel dat het niets had uitgemaakt als je er wel bij was geweest), je kon het niet troosten, je was er niet.

In plaats van de stoere verhalen, in plaats van het enthousiasme van je kind, houd je niets meer over. Nog geen week geleden zwaaide je je kind uit, terwijl je je zenuwen de baas probeerde te blijven. En nu blijkt dat die zenuwen er niet voor niets waren. Je grootste angst is uitgekomen.

Ik kan niet anders dan meeleven en meevoelen. Af en toe slik ik een brok in mijn keel weg om het verdriet van mensen die ik niet ken. Maar het zijn ouders, zij hebben de zelfde ups en downs met hun kinderen als ik, ze hebben dezelfde angsten die meestal irreëel zijn. Maar in hun geval werd het realiteit. En dat had nooit moeten gebeuren.

  1. Honden-geschiktheids-examen 6 reacties
  2. Voorjaarszondag 10 reacties
  3. Acceptatie 8 reacties
  4. Zonder waarschuwen 4 reacties