Lieve eigenwijs

We gingen naar het zwembad. Tom voor het eerst met zijn B-diploma op zak en Fleur en Emma keurig met hun zwemvleugeltjes om. Knalroze, van Hello Kitty, want dat vinden ze leuk. We plonsden in het water, spetterden elkaar nat. Tussendoor aten we kaasstengels en krentenbollen en snackten we een zakje chippies weg.

En toen werd het tijd om naar huis te gaan. We zetten Fleur en Emma op de kant, Tom mocht nog heel even doorspelen. We pakten de opblaaskrokodil om die leeg te laten lopen. Fleur draalde een beetje en Emma stond boos naast me: ze wilde nog niet naar huis. Ik draaide me om en pakte iets op. Daarna draaide ik me terug. Het duurde nog geen seconde, maar ineens was kleine Emma helemaal nergens meer te bekennen.

We splitsten meteen op, al snel zag ik dat Emma echt niet in ons gedeelte van het bad kon zijn. Thijs kwam terug, hij zag haar ook nergens. We splitsten weer op en zochten verder. Maar we vonden haar niet. Ondertussen zette Fleur, die ik aan haar hand meesleurde, het op een huilen. Ik sprak een badjuf aan, zij gaf het door aan haar collega’s.

Wij zochten verder en ik irriteerde me een beetje omdat ik geen enkele badmeester of -juf in paniek zag rondrennen. Logisch, want zij bleven natuurlijk keurig op hun posten om het hele bad te kunnen overzien. Maar toch.

Een hele lange tijd -waarschijnlijk een halve minuut- later, zag ik Thijs weer. Met Emma op zijn arm. Ze was weggelopen omdat ze niet naar huis wilde. Zucht. Eigenwijs ding. Eigenwijs, lief, schattig, ongelooflijk eigenwijs ding.

Wat was ik blij toen we gewoon weer met ons vijfjes naar huis reden.

Uit met de pret

Precies tijdens mijn burn-out periode had ik de luxe beschikking over een auto voor de deur. Dat kwam goed uit, want daardoor kwam ik bij de dokter, kon ik de kinderen naar oppas brengen en kon ik zelfs weleens iets leuks doen.

Maar binnenkort is het uit met de pret, want we besloten gisteren dat we ons het ding niet meer kunnen veroorloven. We nemen de zakelijke auto van Thijs in de bijtelling (dat moet snel, want je betaalt voor het hele jaar, zelfs als je pas in juni privé zou gaan rijden) en verkopen onze zilvergrijze station. Fijn groot, te zwaar, te duur.

Voor zolang als het duurde was het fijn, maar de realiteit haalt ons in. Als gezin met jonge kinderen en een modaal inkomen, zijn wij voor de overheid een prima groep om op te bezuinigen. Helaas, maar begrijpelijk. Wij halen de broekriem dus maar wat strakker aan. En zijn blij met alle andere luxe die we nog wel hebben, want zo is het natuurlijk ook wel weer.

Raden maar

 

Bijkomend voordeel van een paar maanden uit de running zijn, is al die tijd voor mijn nieuwe hobby: Breien. Lekker makkelijk op de bank, muziek of tv aan en rommelen maar.

Bijna ongemerkt produceerde ik mijn eigen sjaal met bloemetjes, een knalroze sjaal met leuk motief voor Fleur, een kussen van grofgebreide wol voor mijn schoonmoeder (nog niet verder vertellen, ze krijgt het zondag als ze jarig is) en nu heb ik een uitstapje gemaakt naar de haaknaald en maak ik iets stoers voor Tom. Hij vindt het heel leuk en zei gisteren tegen me: “Ik kan wel zien dat u het leuk vindt om iets voor andere mensen te maken, daar ben ik heel blij mee.” Wijsneus.

Wat ik aan het maken ben? Op de foto zie je de onderdelen die al klaar zijn. Wie het weet, mag het zeggen.

32 Jaar

Daar zit ik dan. Thijs is jarig, hij ligt nog in bed. Ik zit op de bank, nog steeds een beetje gammel van de buikgriep. Geen ontbijt op bed voor de jarige, we hebben niets in huis, geen taart en ook geen cadeautje. Een buikgriep en een begrafenis in één week tijd veranderden de prioriteiten een beetje.

Gelukkig zorgde Tom voor een vrolijke noot: hij maakte vanmorgen zelf versieringen en plakte ze op Thijs’ stoel. Jammer genoeg trekt Emma ze er in de tussentijd weer vanaf. Hopelijk komt Thijs gauw beneden, dan ziet hij nog welke moeite zijn zoon voor hem heeft gedaan.

Vanmiddag vieren we een klein feestje met de kinderen, al hebben zij ook nog geen cadeautje voor hun vader, dat had ik natuurlijk moeten regelen. En als we taart eten, komt dat omdat Thijs die zelf is gaan halen. En vanavond komen de volwassenen voor een hapje en een drankje. Die Thijs zelf zal moeten klaarmaken.

Ik denk dat we het volgende week nog maar een keertje over moeten doen, als iedereen beter is. Hoe dan ook, vandaag is Thijs 32 jaar. En ik hou van hem en hij van mij. En hij mag uitslapen vandaag. Dat zijn best wel weer fijne dingen.

Meisje-meisje

Ookal ben ik 31, ik vind mezelf nog steeds een meisje. Oké, ik heb inmiddels drie kinderen en ik ben (klein detail) alweer bijna tien jaar getrouwd. Maar als ik aan mezelf denk, zie ik een meisje. En wat ik als meisje graag deed, doe ik nu nog steeds met veel plezier: wegzwijmelen bij prachtige bruidsjurken.

Toen ik ontdekte dat Net5 een serie uitzendt met de naam ‘Say Yes to the Dress’, werd ik heel blij. In een half uurtje tijd komen er drie bruiden voorbij die op zoek gaan naar De Jurk met een camera erbij. Vanuit mijn luie stoel leef ik mee met bruiden die het maar niet eens worden met hun bemoeizuchtige moeder, zijn gevallen voor een veel te dure jurk of óveral wel iets op aan te merken hebben. Ze zijn soms zachtaardig, soms besluiteloos en soms regelrechte kattekopjes. Maar ik geniet me suf, vooral als dan het moment komt waarop de bruid begint te stralen als ze haar droomjurk aantrekt. Ineens klopt het hele plaatje en ik zit op het puntje van mijn stoel. Wordt ze het eens met haar gezelschap, herkennen zij ook dat universele moment waarop de bruid haar jurk gevonden heeft? Soms gaat het van een leien dakje, maar andere keren moet er harder gewerkt worden. Er komt een adviseur bij om de bruid met sluier en sieraden te tooien in de hoop dat moeder of de schoonfamilie toestemt. En als het dan lukt, zak ik met een gelukzalige glimlach weer achterover in mijn stoel. Pff, dat was op het nippertje, maar gelukkig, deze bruid is gered.

En als ik er dan nóg geen genoeg van krijg, surf ik nog even naar Style me Pretty. Een site vol met de mooiste foto’s van allerlei soorten bruiloften. De één nog leuker gestyled dan de ander. Gekke schoenen, originele naamkaartjes, bijzondere decoraties of één kleur tot in het kleinste detail verwerkt. De misselijkheid van mijn buikgriep verdwijnt even en ik droom er op los bij zoveel moois en romantisch.

Noem me maar een meisje-meisje, een tutje of een theemuts. Maakt mij allemaal niets uit, ik word gelukkig van bruiloften en trouwjurken. Zucht, kon ik zélf nog maar een keer de bruid zijn.